Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, το Ιράν βρισκόταν σε μια τροχιά ταχείας αλλαγής υπό την ηγεσία του Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί. Με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Σάχης προσπάθησε να εκσυγχρονίσει τη χώρα μέσω της «Λευκής Επανάστασης», ενός προγράμματος που περιλάμβανε αγροτική μεταρρύθμιση, εκπαίδευση και την παραχώρηση δικαιωμάτων στις γυναίκες. Τα έσοδα από το πετρέλαιο εκτοξεύτηκαν, επιτρέποντας τη δημιουργία μιας αυξανόμενης μεσαίας τάξης και τη βελτίωση των ποσοστών αλφαβητισμού. Ωστόσο, αυτή η πρόοδος συνοδευόταν από αυταρχισμό, την απαγόρευση πολιτικών κομμάτων και τη δράση της μυστικής αστυνομίας SAVAK, η οποία κατέστελλε κάθε μορφή αντιπολίτευσης.
Παρά την οικονομική ανάπτυξη, η ταχεία αστικοποίηση και ο εκσυγχρονισμός δημιούργησαν έντονες κοινωνικές ανισότητες και διαφθορά. Πολλοί αγρότες που μετακινήθηκαν στις πόλεις ένιωθαν παραγκωνισμένοι, ενώ οι θρησκευτικοί ηγέτες αντιδρούσαν στον εκκοσμικευμένο χαρακτήρα των μεταρρυθμίσεων και στην ξένη επιρροή. Ο Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί, εξόριστος από το 1964, αναδείχθηκε στην πιο ισχυρή φωνή της αντιπολίτευσης. Το κήρυγμά του συνδύαζε παραδοσιακές ισλαμικές αξίες με ρεπουμπλικανικά ιδανικά, βρίσκοντας απήχηση τόσο στα λαϊκά στρώματα όσο και σε τμήματα της διανόησης που επιζητούσαν το τέλος της μοναρχικής απολυταρχίας.
Το 1978, η χώρα βυθίστηκε σε αναταραχές με μαζικές διαδηλώσεις και απεργίες. Η βίαιη καταστολή των διαδηλωτών, με αποκορύφωμα τη «Μαύρη Παρασκευή» τον Σεπτέμβριο του 1978, αντί να κάμψει το ηθικό των αντιφρονούντων, ενίσχυσε τη συσπείρωσή τους γύρω από τον Χομεϊνί. Ο Σάχης, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα προβλήματα υγείας και την ασταθή στάση των ΗΠΑ, αποφάσισε τελικά να εγκαταλείψει τη χώρα τον Ιανουάριο του 1979. Η επιστροφή του Χομεϊνί στην Τεχεράνη τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους σηματοδότησε την οριστική κατάρρευση της μοναρχίας και τη νίκη της επανάστασης.
Μετά την επικράτησή του, ο Χομεϊνί προχώρησε στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος που καθιέρωσε το Ιράν ως Ισλαμική Δημοκρατία. Η νέα πραγματικότητα περιλάμβανε την επιβολή αυστηρών θρησκευτικών κανόνων και την απομάκρυνση των μετριοπαθών στοιχείων από την εξουσία. Η κρίση των ομήρων στην αμερικανική πρεσβεία, που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1979, οδήγησε σε οριστική ρήξη των σχέσεων με τη Δύση και καθόρισε την εξωτερική πολιτική του Ιράν για τις επόμενες δεκαετίες. Η επανάσταση δεν άλλαξε μόνο την εσωτερική δομή της χώρας, αλλά αναδιαμόρφωσε πλήρως τις ισορροπίες δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, επηρεάζοντας τις εξελίξεις μέχρι και σήμερα.