Το 2014 η διεθνής κοινότητα παρακολούθησε με αποτροπιασμό την άνοδο του ISIS, μιας εξτρεμιστικής οργάνωσης που έγινε συνώνυμο της βαρβαρότητας. Μεταξύ των θυμάτων τους, η εθνοτική ομάδα των Γεζίντι στο βόρειο Ιράκ υπέστη τις πιο σκληρές δοκιμασίες. Οι Γεζίντι, μια μικρή κουρδική μειονότητα με μοναδική θρησκεία που συνδυάζει στοιχεία αρχαίων περσικών παραδόσεων, στοχοποιήθηκαν όχι για στρατηγικούς λόγους, αλλά λόγω της ιδεολογίας του ISIS που τους θεωρούσε "λάτρεις του διαβόλου". Αυτό που ακολούθησε στην περιοχή του Σιντζάρ τον Αύγουστο του 2014 δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική επίθεση, αλλά μια συστηματική απόπειρα γενοκτονίας με στόχο τον πλήρη αφανισμό αυτού του λαού.
Η επίθεση στο Σιντζάρ ξεκίνησε με μαζικές εκτελέσεις ανδρών και ηλικιωμένων, ενώ χιλιάδες γυναίκες και παιδιά αιχμαλωτίστηκαν. Οι μαρτυρίες των επιζώντων περιγράφουν σκηνές απόλυτου εφιάλτη, με άνδρες να εκτελούνται ομαδικά και να θάβονται σε μαζικούς τάφους, ορισμένοι μάλιστα ενώ ήταν ακόμη ζωντανοί. Όσοι κατάφεραν να διαφύγουν στα βουνά του Σιντζάρ βρέθηκαν αντιμέτωποι με την πείνα και τη δίψα κάτω από τον καυτό ήλιο, με δεκάδες παιδιά να χάνουν τη ζωή τους από αφυδάτωση πριν φτάσει οποιαδήποτε διεθνής βοήθεια. Η βία του ISIS είχε ως στόχο να σπάσει το πνεύμα των Γεζίντι, καταστρέφοντας τους ιερούς τους ναούς και επιβάλλοντας τον αναγκαστικό εξισλαμισμό μέσω του φόβου του θανάτου.
Η πιο αποτρόπαιη πτυχή αυτής της γενοκτονίας ήταν η συστηματική χρήση σεξουαλικής βίας και η δημιουργία σκλαβοπάζαρων. Χιλιάδες γυναίκες και κορίτσια των Γεζίντι πουλήθηκαν ως σκλάβες του σεξ ή εξαναγκάστηκαν σε γάμους με μαχητές του ISIS. Η οργάνωση χρησιμοποιούσε τη θρησκεία ως δικαιολογία για αυτές τις πράξεις, υποστηρίζοντας ότι η κακοποίηση των μη μουσουλμάνων ήταν "ιερό δικαίωμα". Τα παιδιά απομακρύνθηκαν βίαια από τις οικογένειές τους για να εκπαιδευτούν ως τζιχαντιστές, ενώ οι γυναίκες υπέστησαν αναγκαστικές εκτρώσεις, σε μια προσπάθεια του ISIS να εξαλείψει την επόμενη γενιά των Γεζίντι και να τους αντικαταστήσει με παιδιά που θα μεγάλωναν με τη δική τους εξτρεμιστική ιδεολογία.
Παρά την ήττα του ISIS το 2017, οι πληγές για την κοινότητα των Γεζίντι παραμένουν ανοιχτές. Πάνω από το 80% των εκτοπισμένων αρνούνται να επιστρέψουν στα ερείπια των σπιτιών τους, ενώ η τύχη χιλιάδων αγνοούμενων γυναικών παραμένει άγνωστη. Η διεθνής αναγνώριση των γεγονότων ως γενοκτονία από τον ΟΗΕ και πολλές χώρες αποτελεί ένα βήμα προς τη δικαιοσύνη, όμως για τους επιζώντες ο δρόμος της ανάρρωσης είναι μακρύς. Η τραγωδία των Γεζίντι αποτελεί μια οδυνηρή υπενθύμιση ότι η βαρβαρότητα και ο θρησκευτικός φανατισμός μπορούν ακόμη να προκαλέσουν ανυπολόγιστο πόνο στη σύγχρονη εποχή, αφήνοντας πίσω τους μια κληρονομιά τραύματος που θα στοιχειώνει τις επόμενες γενιές.