Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, μία από τις μακροβιότερες και ισχυρότερες αυτοκρατορίες στην παγκόσμια ιστορία, στήριξε μεγάλο μέρος της κοινωνικής και οικονομικής της δομής στον θεσμό της σκλαβιάς. Σε αντίθεση όμως με το διατλαντικό εμπόριο σκλάβων που επικεντρώθηκε στην Αφρική, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ένα τεράστιο ποσοστό των δούλων ήταν λευκοί Ευρωπαίοι. Οι σκλάβοι αυτοί προέρχονταν κυρίως από πολεμικές επιδρομές στα Βαλκάνια, την Ανατολική Ευρώπη και τον Καύκασο, ενώ από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα, εκατοντάδες χιλιάδες Ευρωπαίοι αιχμαλωτίστηκαν από Βερβερίνους πειρατές και πουλήθηκαν στα παζάρια της Κωνσταντινούπολης. Υπολογίζεται ότι στην ακμή της αυτοκρατορίας, ένας στους πέντε κατοίκους της πρωτεύουσας ήταν σκλάβος, γεγονός που αναδεικνύει το μέγεθος αυτού του εμπορίου.
Η οπτική του Ισλάμ για τη σκλαβιά διέφερε σημαντικά από εκείνη άλλων εθνών της εποχής. Το Κοράνι δίδασκε ότι οι σκλάβοι έπρεπε να αντιμετωπίζονται με καλοσύνη και ενθάρρυνε την απελευθέρωσή τους (μανουμίσιο) ως πράξη ευσέβειας. Παρόλο που νομικά οι σκλάβοι είχαν κατώτερο καθεστώς, ηθικά θεωρούνταν ίσοι με τους κυρίους τους. Στην οθωμανική κοινωνία, η σκλαβιά δεν ήταν πάντα μια μόνιμη κατάσταση. Πολλοί δούλοι που εργάζονταν σε σπίτια ή αγροκτήματα απελευθερώνονταν μετά από επτά έως εννέα χρόνια υπηρεσίας, έχοντας αποδείξει την πίστη τους. Μετά την απελευθέρωσή τους, πολλοί ενσωματώνονταν ομαλά στην κοινωνία, αποκτώντας οικονομική ανεξαρτησία και συχνά αναλαμβάνοντας θέσεις εποπτών ή τεχνιτών.
Μια ιδιαίτερη και συχνά παρεξηγημένη πτυχή ήταν η σκλαβιά στο αυτοκρατορικό χαρέμι και το σώμα των Γενιτσάρων. Οι γυναίκες στο χαρέμι, αν και τυπικά σκλάβες, μπορούσαν να αποκτήσουν τεράστια πολιτική επιρροή, ειδικά αν γίνονταν σύζυγοι του Σουλτάνου ή μητέρες των διαδόχων. Αντίστοιχα, το παιδομάζωμα (ντεβσιρμέ) μετέτρεπε νεαρά χριστιανόπουλα σε ελίτ στρατιώτες, τους Γενίτσαρους. Αυτοί οι "σκλάβοι του Σουλτάνου" απολάμβαναν προνόμια, μισθούς και κοινωνική άνοδο που ήταν αδιανόητα για πολλούς ελεύθερους πολίτες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, φτωχές οικογένειες προσπαθούσαν ακόμα και να δωροδοκήσουν αξιωματούχους για να πάρουν τα παιδιά τους, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον γι' αυτά μέσα στον κρατικό μηχανισμό.
Παρά τις δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης, η σκοτεινή πλευρά της σκλαβιάς παρέμενε παρούσα, ειδικά μέσω της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και των σκληρών συνθηκών για όσους εργάζονταν σε χειρωνακτικές εργασίες ή γαλέρες. Οι γυναίκες που δεν κατάφερναν να εισέλθουν στο αυτοκρατορικό χαρέμι αντιμετώπιζαν συχνά τη σκληρή πραγματικότητα της σεξουαλικής υποδούλωσης χωρίς πολλές εγγυήσεις. Η ιστορία της λευκής σκλαβιάς στην Οθωμανική Αυτοκρατορία παραμένει ένα σύνθετο κεφάλαιο, όπου η βία και η καταπίεση συνυπήρχαν με παράδοξες ευκαιρίες για δύναμη και εξουσία, δημιουργώντας ένα μωσαϊκό που διαφέρει ριζικά από τα μοντέλα σκλαβιάς που γνωρίζουμε στη Δύση.