Η κυπριακή τραγωδία του 1974 δεν ήταν ένα τυχαίο ιστορικό γεγονός, αλλά το αποτέλεσμα ψυχρών γεωπολιτικών υπολογισμών με κύριο αρχιτέκτονα τον τότε Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χένρι Κίσινγκερ. Η πολιτική της Realpolitik που ακολούθησε έβλεπε την Κύπρο ως ένα αναλώσιμο πιόνι στη σκακιέρα του Ψυχρού Πολέμου, με μοναδικό στόχο τη διατήρηση της συνοχής στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Όταν η χούντα των Αθηνών οργάνωσε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου, η Ουάσιγκτον, αν και γνώριζε, επέλεξε τη σιωπή, δίνοντας ουσιαστικά τον απαραίτητο χρόνο στην Τουρκία να προετοιμάσει την εισβολή της.
Μετά την πρώτη φάση της εισβολής, τον «Αττίλα 1», και την κατάρρευση της δικτατορίας σε Ελλάδα και Κύπρο, οι ελπίδες για μια διπλωματική λύση αναπτερώθηκαν στη Γενεύη. Ωστόσο, πίσω από τις κλειστές πόρτες, ο Κίσινγκερ υποστήριζε ανοιχτά ότι η τακτική των Τούρκων να αρπάξουν εδάφη και μετά να διαπραγματευτούν ήταν σωστή. Απόρρητα έγγραφα αποκαλύπτουν την κυνική του στάση, καθώς δήλωνε πως δεν υπήρχε λόγος οι Τούρκοι να μην κατέχουν το ένα τρίτο του νησιού. Η στρατηγική του ήταν η δημιουργία μιας τετελεσμένης διχοτόμησης που θα τερμάτιζε την ελληνοτουρκική διένεξη εντός της συμμαχίας, αδιαφορώντας για το ανθρώπινο κόστος.
Το οριστικό χτύπημα ήρθε στις 13 Αυγούστου 1974, λίγες ώρες πριν την έναρξη του «Αττίλα 2». Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέδωσε μια ανακοίνωση που ανέφερε ότι η τουρκική κοινότητα χρειαζόταν μεγαλύτερη ασφάλεια. Στη διπλωματική γλώσσα της εποχής, αυτή η φράση λειτούργησε ως το «πράσινο φως» που περίμενε η Άγκυρα για να εξαπολύσει την ολομέτωπη επίθεση κατάκτησης. Η εισβολή που ακολούθησε οδήγησε στην κατάληψη της Μόρφου και της Αμμοχώστου, ξεριζώνοντας βίαια 200.000 Ελληνοκύπριους από τα σπίτια τους και μετατρέποντας ανθηρές πόλεις σε φαντάσματα.
Πενήντα χρόνια μετά, η Πράσινη Γραμμή παραμένει μια μόνιμη υπενθύμιση της δύναμης των ισχυρών να καθορίζουν τη μοίρα των ανίσχυρων λαών. Η τραγωδία της Κύπρου αποδεικνύει ότι ο πόλεμος δεν αποφεύχθηκε, αλλά επιλέχθηκε συνειδητά ποιος θα ήταν ο ηττημένος. Η θυσία του νησιού στο βωμό των γεωστρατηγικών συμφερόντων άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς, πρόσφυγες και αγνοούμενους, καθιστώντας την ιστορική μνήμη χρέος για όλους μας, ώστε να μην λησμονηθεί ποτέ πώς σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε αυτό το έγκλημα.