Στα μέσα του 14ου αιώνα, η ανθρωπότητα βρέθηκε αντιμέτωπη με την πιο φονική πανδημία στην καταγεγραμμένη ιστορία, μια καταστροφή που έμεινε γνωστή ως ο Μαύρος Θάνατος. Η νόσος χτύπησε την Ευρώπη σε μια περίοδο ακμής, τον Ύστερο Μεσαίωνα, όταν οι πόλεις ήταν γεμάτες ζωή και το εμπόριο συνέδεε την ήπειρο με την Ασία μέσω του Δρόμου του Μεταξιού. Αυτή η ίδια η διασυνδεσιμότητα, που έφερε πλούτο και πρόοδο, έγινε ο αγωγός για τη μεταφορά του βακτηρίου Yersinia pestis. Ξεκινώντας από τις στέπες της Κεντρικής Ασίας και φτάνοντας στα λιμάνια της Μεσογείου μέσω των γενοβέζικων πλοίων από την Κάφα, η πανούκλα εξαπλώθηκε με ταχύτητα που παρέλυσε κάθε κοινωνική δομή.
Η ιατρική γνώση της εποχής ήταν εντελώς ανίσχυρη να εξηγήσει ή να αντιμετωπίσει το φαινόμενο. Χωρίς την έννοια των μικροβίων, οι γιατροί βασίζονταν στη θεωρία των χυμών και των μιασμάτων, πιστεύοντας ότι ο αέρας είχε μολυνθεί από πλανητικές ευθυγραμμίσεις. Οι προσπάθειες για θεραπεία, όπως οι αφαιμάξεις ή το κάψιμο αρωματικών φυτών, συχνά επιδείνωναν την κατάσταση. Στις μεγάλες πόλεις όπως η Φλωρεντία, το Παρίσι και το Λονδίνο, η κοινωνική συνοχή διαλύθηκε πλήρως. Οι άνθρωποι εγκατέλειπαν τους συγγενείς τους από φόβο για τη μετάδοση, οι νόμοι έπαψαν να επιβάλλονται και οι δρόμοι βυθίστηκαν σε μια απόκοσμη σιωπή, που διακοπτόταν μόνο από τον ήχο των καμπανών που ανήγγειλαν τους νεκρούς.
Η πνευματική και θρησκευτική κρίση που ακολούθησε ήταν εξίσου βαθιά. Η Εκκλησία, ο θεμέλιος λίθος της μεσαιωνικής ζωής, απέτυχε να δώσει απαντήσεις ή σωτηρία, καθώς οι ιερείς πέθαιναν εξίσου γρήγορα με τους πιστούς. Αυτή η απόγνωση γέννησε ακραία κινήματα, όπως οι Μαστιγωτοί, που περιπλανιούνταν στην Ευρώπη αυτοτραυματιζόμενοι για να εξευμενίσουν τη θεία οργή. Ταυτόχρονα, αναζητήθηκαν αποδιοπομπαίοι τράγοι, οδηγώντας σε φρικτά πογκρόμ κατά των εβραϊκών κοινοτήτων, οι οποίες κατηγορήθηκαν ψευδώς για τη δηλητηρίαση των πηγαδιών. Ο Μαύρος Θάνατος δεν έφερε μόνο βιολογικό τρόμο, αλλά απελευθέρωσε και τις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης.
Παρά την ανείπωτη καταστροφή, που υπολογίζεται ότι κόστισε τη ζωή στο 50% του πληθυσμού της Ευρώπης, οι συνέπειες της πανδημίας άνοιξαν τον δρόμο για τη γέννηση του σύγχρονου κόσμου. Η τεράστια έλλειψη εργατικών χεριών έδωσε στους επιζώντες αγρότες και εργάτες μια δύναμη που δεν είχαν ποτέ πριν. Η φεουδαρχία άρχισε να καταρρέει καθώς οι μισθοί αυξήθηκαν και οι κοινωνικές δομές έγιναν πιο ευέλικτες. Η τέχνη της εποχής κατακλύστηκε από το μοτίβο του "Μακάβριου Χορού", υπενθυμίζοντας ότι ο θάνατος είναι ο απόλυτος εξισωτής. Ο Μαύρος Θάνατος υπήρξε το μεγαλύτερο τραύμα του δυτικού πολιτισμού, αλλά μέσα από τις στάχτες του ξεπήδησε μια κοινωνία πιο κυνική, πιο αμφισβητητική και τελικά πιο προσαρμοστική.