Κάθε φορά που η είδηση για ένα αγνοούμενο παιδί συγκλονίζει την κοινή γνώμη, οι σκέψεις όλων στρέφονται σε υποθέσεις που άφησαν ανεξίτηλο σημάδι, όπως η μικρή Μαντλέν ή ο Άλεξ από τη Βέροια. Ωστόσο, στην Ελλάδα υπάρχει μια παλαιότερη υπόθεση, ένας «γρίφος» που παραμένει άλυτος για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Πρόκειται για την εξαφάνιση του 6χρονου Μιχάλη Μήτρου το καλοκαίρι του 1985 στο Λεβίδι Αρκαδίας, μια υπόθεση που ήρθε ξανά στο φως πρόσφατα μέσα από την έρευνα της Αγγελικής Νικολούλη.
Ο Μιχάλης ήταν το μικρότερο παιδί μιας πολύτεκνης αγροτικής οικογένειας που πάλευε καθημερινά για την επιβίωση. Την 25η Ιουνίου του 1985, η ζωή της οικογένειας άλλαξε για πάντα μέσα σε λίγα λεπτά. Καθώς τα πέντε αδέλφια επέστρεφαν από την οικογενειακή στάνη προς το χωριό, ο Μιχάλης και η αδελφή του η Χριστίνα έμειναν λίγο πιο πίσω από τα υπόλοιπα παιδιά. Όταν τα μεγαλύτερα αδέλφια ανησύχησαν και επέστρεψαν για να τους βρουν, αντίκρισαν τη μικρή Χριστίνα να κλαίει απαρηγόρητη.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία της μικρής τότε αδελφής του, ένα κόκκινο αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα τους. Μια γυναίκα βγήκε από το όχημα, φώναξε το αγόρι με το όνομά του και το δελέασε προσφέροντάς του καραμέλες. Ο Μιχάλης, με την αθωότητα της ηλικίας του, ενέδωσε και επιβιβάστηκε στο αυτοκίνητο, το οποίο εξαφανίστηκε αμέσως. Παρά τη γιγαντιαία κινητοποίηση που ακολούθησε από την αστυνομία, τον στρατό και εκατοντάδες εθελοντές που έψαξαν ακόμη και στο εσωτερικό πηγαδιών, δεν βρέθηκε ποτέ ούτε το παιδί ούτε κάποιο ίχνος του κόκκινου οχήματος.
Εννέα χρόνια μετά το περιστατικό, η ελπίδα για μια απάντηση αναζωπυρώθηκε όταν ένας κυνηγός εντόπισε ανθρώπινα οστά στην ευρύτερη περιοχή. Οι αναλύσεις έδειξαν ότι ανήκαν σε παιδί ηλικίας 7 έως 10 ετών που είχε πεθάνει την εποχή της εξαφάνισης, όμως η κατάσταση των οστών δεν επέτρεψε την εξαγωγή DNA για την οριστική ταυτοποίηση. Έτσι, το μυστήριο παρέμεινε, ενώ η υπόθεση έγινε ακόμη πιο περίπλοκη αν αναλογιστεί κανείς ότι στην Πελοπόννησο σημειώθηκαν και άλλες παρόμοιες εξαφανίσεις παιδιών κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών.
Σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, τα αδέλφια του Μιχάλη συνεχίζουν να ζουν με το ερωτηματικό, αλλά και με μια κρυφή ελπίδα. Όσο δεν υπάρχει απόδειξη θανάτου, η σκέψη ότι ο Μιχάλης μπορεί να ζει κάπου ως ένας μεσήλικας άνδρας που ίσως δεν θυμάται το παρελθόν του, παραμένει ζωντανή. Η ιστορία του 6χρονου από το Λεβίδι υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο βαθιές είναι οι πληγές που αφήνει μια εξαφάνιση και πόσο απαραίτητο είναι να μην κλείνουν τέτοιοι φάκελοι μέχρι να βρεθεί το «φως στο τούνελ».