Το διπλό έγκλημα στη Μονή των Αγίων Θεοδώρων στα Καλάβρυτα το 1973 παραμένει μία από τις πιο ανατριχιαστικές υποθέσεις της σύγχρονης ελληνικής εγκληματολογίας. Λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, η είδηση της εν ψυχρώ δολοφονίας του 71χρονου ηγούμενου και του 59χρονου κωφάλαλου υποτακτικού του σόκαρε την κοινή γνώμη, αποκαλύπτοντας παράλληλα τη δράση ενός αδίστακτου κυκλώματος αρχαιοκάπηλων.
Το Χρονικό του Εγκλήματος στο Ιστορικό Μοναστήρι
Το απόγευμα της 17ης Δεκεμβρίου, η ησυχία της ιστορικής μονής, που κάποτε υπήρξε καταφύγιο των αγωνιστών του 1821, διακόπηκε από πυροβολισμούς. Οι σοροί των δύο ανδρών εντοπίστηκαν το επόμενο πρωί από έναν ταχυδρόμο, ενώ ο ιατροδικαστής αποφάνθηκε ότι τα θύματα αιφνιδιάστηκαν και εκτελέστηκαν χωρίς να προβάλουν αντίσταση. Οι δράστες, ένας 33χρονος και ένας 38χρονος με βαρύ ποινικό παρελθόν, είχαν επισκεφθεί το μοναστήρι τέσσερις φορές, προσποιούμενοι τον κυνηγό και τον αξιωματικό, προκειμένου να χαρτογραφήσουν τον χώρο και να εντοπίσουν πολύτιμα κειμήλια.
Το Σχέδιο της Αρχαιοκαπηλίας και η Εκτέλεση
Οι δύο δολοφόνοι, λειτουργώντας ως μέλη σπείρας με διασυνδέσεις στο εξωτερικό, είχαν ως στόχο χειρόγραφα του 16ου και 17ου αιώνα, καθώς και χρηματικά ποσά. Αφού έκλεψαν τα αντικείμενα, αποφάσισαν να σκοτώσουν τον ηγούμενο και τον υποτακτικό του από τον φόβο μήπως καταδοθούν στις αρχές. Ο 38χρονος λειτούργησε ως ο «ψυχρός εκτελεστής» με καραμπίνα, ενώ ο 33χρονος, ο οποίος θεωρήθηκε ο «εγκέφαλος» της σπείρας, πυροβολούσε αδιακρίτως ισχυριζόμενος αργότερα ότι έχασε την ψυχραιμία του.
Η Σύνδεση με το Κύκλωμα και τον Κοεμτζή
Η έρευνα των αρχών οδήγησε στη σύλληψη συνολικά πέντε ατόμων, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο χρηματοδότης και οι οδηγοί που μετέφεραν τους δράστες. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, αποκαλύφθηκε μια σκοτεινή διασύνδεση με τον διαβόητο Νικόλαο Κοεμτζή, καθώς ο 38χρονος είχε γνωριστεί μαζί του στη φυλακή, ενώ το περίστροφο που χρησιμοποιήθηκε στην επίθεση ανήκε στον δράστη της σφαγής της «Νεράιδας». Παρά τη σύνδεση αυτή, ο Κοεμτζής απαλλάχθηκε αργότερα από τις κατηγορίες για τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Η Δίκη και η Δραματική Δραπέτευση
Το 1975, το Εφετείο Πατρών καταδίκασε τους δύο φυσικούς αυτουργούς στην εσχάτη των ποινών, η οποία όμως μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη, καθώς η θανατική ποινή είχε ήδη αρχίσει να ατονεί στην πράξη. Η υπόθεση πήρε νέα τροπή το 1976, όταν ο 33χρονος «εγκέφαλος» κατάφερε να δραπετεύσει από το ψυχιατρείο όπου κρατούνταν. Μετά από ένα έντονο ανθρωποκυνηγητό που περιλάμβανε νυχτερινές διασκεδάσεις στο Κολωνάκι και σχέδια διαφυγής στο εξωτερικό, ο δραπέτης συνελήφθη τελικά στη Νίκαια, κλείνοντας οριστικά τον κύκλο μιας από τις πιο αιματηρές υποθέσεις αρχαιοκαπηλίας στην Ελλάδα.