Η αρχαία Κίνα φημίζεται για έναν από τους πιο βάναυσους κώδικες ποινών στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι ρίζες αυτών των πρακτικών εντοπίζονται πάνω από 4.000 χρόνια πριν, ξεκινώντας από τη δυναστεία Σία και εδραιώθηκαν κατά τη διάρκεια της δυναστείας Σανγκ. Το σύστημα αυτό, γνωστό ως οι "Πέντε Τιμωρίες των Δούλων", δεν αναφερόταν μόνο σε σκλάβους με τη σύγχρονη έννοια, αλλά σε οποιονδήποτε άνδρα της αυτοκρατορίας που υπέπιπτε σε κάποιο αδίκημα. Οι τιμωρίες αυτές είχαν ως στόχο όχι μόνο τον σωφρονισμό, αλλά και τον οριστικό κοινωνικό αποκλεισμό του παραβάτη μέσω της μόνιμης σωματικής παραμόρφωσης.
Η πρώτη και πιο ήπια μορφή τιμωρίας ήταν το τατουάζ στο πρόσωπο ή το κεφάλι, μια πράξη που στην αρχαία κινεζική κοινωνία θεωρούνταν απάνθρωπη, καθώς σημάδευε τον άνθρωπο για πάντα ως εγκληματία. Ακολουθούσαν πολύ πιο σκληρές μέθοδοι, όπως η αποκοπή της μύτης και ο ακρωτηριασμός των ποδιών, που καθιστούσαν τον ένοχο ανάπηρο για όλη του τη ζωή. Η τέταρτη τιμωρία ήταν ο ευνουχισμός, που συχνά επιβαλλόταν για σεξουαλικά αδικήματα ή απόπειρες ανταρσίας, ενώ η πέμπτη και τελική ποινή ήταν ο θάνατος. Οι μέθοδοι εκτέλεσης ήταν εξαιρετικά εφευρετικές και τρομακτικές, περιλαμβάνοντας τον βρασμό ζωντανών ανθρώπων, τον διαμελισμό με άρματα ή τον διαβόητο "θάνατο από χίλια κοψίματα".
Οι γυναίκες στην αρχαία Κίνα είχαν το δικό τους ξεχωριστό σύστημα πέντε τιμωριών, το οποίο αν και θεωρητικά λιγότερο βίαιο σωματικά, ήταν ψυχολογικά εξαντλητικό. Περιλάμβανε τον καταναγκαστικό καθαρισμό σιτηρών υπό πίεση χρόνου, το σφίξιμο των δαχτύλων ανάμεσα σε ξύλα για την απόσπαση ομολογιών, καθώς και τον ξυλοδαρμό. Σε σοβαρότερες περιπτώσεις, επιβαλλόταν η εξαναγκαστική αυτοκτονία ή ο εγκλεισμός σε δωμάτιο χωρίς τροφή για περιπτώσεις μοιχείας. Αυτές οι ποινές αντικατόπτριζαν τη θέση της γυναίκας στην κοινωνική ιεραρχία, συνδυάζοντας την εργασία με την ταπείνωση.
Η στροφή προς λιγότερο ακρωτηριαστικές ποινές ήρθε κατά τη διάρκεια της δυναστείας Χαν, χάρη στην παρέμβαση της Τσουνγκ Τιάνγκ, κόρης ενός αξιωματούχου που είχε καταδικαστεί άδικα. Η Τσουνγκ απευθύνθηκε στον Αυτοκράτορα Γουέν, τονίζοντας ότι ο θάνατος και ο ακρωτηριασμός είναι μη αναστρέψιμες διαδικασίες που στερούν από τον άνθρωπο τη δυνατότητα να ξεκινήσει μια νέα ζωή, ακόμα κι αν αποδειχθεί η αθωότητά του. Ο Αυτοκράτορας, εντυπωσιασμένος από τη σοφία της, κατάργησε τις σωματικές παραμορφώσεις και τις αντικατέστησε με το μαστίγωμα, θέτοντας τις βάσεις για ένα νέο νομικό σύστημα που θα ίσχυε για τους επόμενους αιώνες, αν και η σκληρότητα παρέμεινε ένα σταθερό χαρακτηριστικό της κινεζικής ποινικής ιστορίας.