Η ιστορία του παπισμού δεν είναι πάντα μια διαδρομή αγιοσύνης και πνευματικής καθοδήγησης. Αντιθέτως, περιλαμβάνει περιόδους όπου η εξουσία, ο πλούτος και οι προσωπικές φιλοδοξίες επισκίασαν πλήρως το θρησκευτικό καθήκον. Από τον 10ο έως τον 15ο αιώνα, η Καθολική Εκκλησία είδε στο θρόνο της προσωπικότητες που η δράση τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τουλάχιστον σκανδαλώδης. Ο Ιωάννης ΙΒ΄, ο οποίος έγινε Πάπας σε ηλικία μόλις 18 ετών, θεωρείται από πολλούς ως ο πιο ανήθικος ποντίφικας, μετατρέποντας το παλάτι του Λατερανού σε έναν χώρο ακολασίας και διαφθοράς, ενώ η ζωή του σημαδεύτηκε από κυνήγι, τυχερά παιχνίδια και προδοσίες.
Στην ίδια σκοτεινή λίστα περιλαμβάνεται και ο Βενέδικτος Θ΄, ο μοναδικός άνθρωπος στην ιστορία που κατείχε το αξίωμα του Πάπα τρεις διαφορετικές φορές. Η θητεία του ήταν γεμάτη από καταγγελίες για ακραία σεξουαλική συμπεριφορά, ενώ έφτασε στο σημείο να πουλήσει τον παπικό θρόνο στον νονό του για μια τεράστια ποσότητα ασημιού, προκειμένου να παντρευτεί την ξαδέλφη του. Οι συνεχείς ανατροπές και η επιστροφή του στην εξουσία με τη χρήση βίας αναδεικνύουν την πλήρη απαξίωση των θρησκευτικών θεσμών εκείνη την εποχή, καθώς η θέση του Πάπα είχε γίνει αντικείμενο συναλλαγής μεταξύ των ισχυρών οικογενειών της Ρώμης.
Κατά την περίοδο της Αναγέννησης, ο Σίξτος Δ΄ άφησε το δικό του στίγμα, όχι μόνο μέσω των μεγάλων έργων τέχνης όπως η Καπέλα Σιστίνα, αλλά και μέσω του ακραίου νεποτισμού του. Διόρισε έξι από τους ανιψιούς του ως καρδινάλιους και εμπλάκηκε στην περιβόητη «Συνωμοσία των Πάτσι» με στόχο τη δολοφονία των Μεδίκων στη Φλωρεντία. Επιπλέον, υπό την δική του παπική βούλα ιδρύθηκε η Ισπανική Ιερά Εξέταση, ένα όργανο που έγινε συνώνυμο των βασανιστηρίων και της θρησκευτικής καταπίεσης, δείχνοντας την επιθυμία του για απόλυτο έλεγχο και εξουσία.
Αυτές οι ιστορίες αποτελούν μια υπενθύμιση ότι οι θεσμοί, όσο ιεροί κι αν θεωρούνται, είναι επιρρεπείς στην ανθρώπινη αδυναμία και τη διαφθορά. Οι πράξεις αυτών των παπών προκάλεσαν βαθιά δυσαρέσκεια και έθεσαν τα θεμέλια για μελλοντικές θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις, όπως η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση του Μαρτίνου Λούθηρου. Παρά το γεγονός ότι η Εκκλησία επιβίωσε από αυτές τις κρίσεις, οι βιογραφίες του Ιωάννη ΙΒ΄, του Βενέδικτου Θ΄ και του Σίξτου Δ΄ παραμένουν ως μελανές σελίδες που καταγράφουν το πώς η απόλυτη εξουσία μπορεί να διαφθείρει ακόμα και τους εκπροσώπους του θείου επί της γης.