Η 21η Απριλίου 1967 σημάδεψε την ελληνική ιστορία, όμως για τον βασιλιά Κωνσταντίνο Β', η υπογραφή των διαταγμάτων που νομιμοποίησαν τη δικτατορία ήταν η αρχή ενός τέλους που δεν είχε φανταστεί. Παρά την αρχική του πεποίθηση ότι θα μπορούσε να ελέγξει τους πραξικοπηματίες, σύντομα συνειδητοποίησε ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και η ομάδα του είχαν σκοπό να παραμείνουν στην εξουσία, αποδυναμώνοντας σταδιακά τη δική του επιρροή στο στράτευμα. Οι προειδοποιήσεις από το περιβάλλον του και η πίεση για αποστρατείες φιλοβασιλικών αξιωματικών τον οδήγησαν στην απόφαση να δράσει πριν χάσει κάθε στήριγμα στις ένοπλες δυνάμεις.
Το λεγόμενο αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967 οργανώθηκε βιαστικά και χωρίς την απαραίτητη μυστικότητα. Ο Κωνσταντίνος, συνοδευόμενος από τη βασιλική οικογένεια και τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Κόλλια, μετέβη στην Καβάλα με στόχο να κινητοποιήσει τις μονάδες της Βόρειας Ελλάδας και να εξαναγκάσει τη χούντα σε παραίτηση. Ωστόσο, η έλλειψη συντονισμού ήταν εμφανής από την πρώτη στιγμή. Οι τηλεπικοινωνίες δεν κόπηκαν αποτελεσματικά, οι διαταγές έφταναν καθυστερημένα στους διοικητές και η χούντα, έχοντας βαθιές ρίζες στο στράτευμα και αποτελεσματική πληροφόρηση, αντέδρασε αστραπιαία, εξουδετερώνοντας τους βασιλικούς πυρήνες στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Η αποτυχία του κινήματος έγινε οριστική όταν οι πιστοί στον βασιλιά στρατηγοί άρχισαν να συλλαμβάνονται ο ένας μετά τον άλλο. Ο Κωνσταντίνος, βλέποντας την κατάσταση να καταρρέει και θέλοντας να αποφύγει μια γενικευμένη αιματοχυσία, πήρε τη δραματική απόφαση να εγκαταλείψει τη χώρα. Τα ξημερώματα της 14ης Δεκεμβρίου, το βασιλικό αεροπλάνο απογειώθηκε από την Καβάλα υπό καταρρακτώδη βροχή με προορισμό τη Ρώμη. Η χούντα εκμεταλλεύτηκε τη φυγή του με απαξιωτικά σχόλια, ενώ την ίδια κιόλας ημέρα ορίστηκε αντιβασιλέας ο Γεώργιος Ζωιτάκης, σηματοδοτώντας την πλήρη επικράτηση των δικτατόρων.
Τα χρόνια της εξορίας στη Ρώμη και αργότερα στο Λονδίνο ήταν γεμάτα αβεβαιότητα για το μέλλον της μοναρχίας στην Ελλάδα. Παρά τις προσπάθειες του Κωνσταντίνου να αποστασιοποιηθεί από το καθεστώς, οι πολιτικές εξελίξεις τον ξεπέρασαν. Το δημοψήφισμα-παρωδία του 1973 από τον Παπαδόπουλο και τελικά το ιστορικό δημοψήφισμα του 1974 μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, έθεσαν την οριστική ταφόπλακα στη βασιλεία. Με ποσοστό 69,2% υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας, ο ελληνικός λαός επέλεξε έναν νέο δρόμο, αφήνοντας πίσω του το κεφάλαιο της μοναρχίας και οδηγώντας τον Κωνσταντίνο σε μια μόνιμη, πλέον, παραμονή στο εξωτερικό μέχρι την επιστροφή του ως ιδιώτη πολλά χρόνια αργότερα.