Τον Απρίλιο του 1947, η δικαστική αίθουσα στο Ηράκλειο έγινε το σκηνικό μιας από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της μεταπολεμικής Κρήτης. Η δίκη του Νίκου Μαγιάση, ενός διαβόητου συνεργάτη των Γερμανών, διακόπηκε απότομα χωρίς ετυμηγορία, καθώς η δικαιοσύνη αποδόθηκε με έναν τρόπο που θύμιζε αρχαία τραγωδία. Ο Γιώργης Βρέντζος, γνωστός ως «Τηγανίτης», κατάφερε να σκοτώσει τον κατηγορούμενο μέσα στο δικαστήριο, εκδικούμενος τον θάνατο του αδελφού του και τα εκατοντάδες θύματα του δωσίλογου κατά τη διάρκεια της Κατοχής.
Η ιστορία ξεκίνησε στις κορυφές του Ψηλορείτη, όταν τα δύο αδέλφια από τα Ανώγεια συνελήφθησαν από ένα απόσπασμα Γερμανών και Ελλήνων συνεργατών τους. Η κατηγορία ήταν απλή αλλά θανατηφόρα για την εποχή: είχαν προσφέρει τρόφιμα και νερό σε αντάρτες του ΕΛΑΣ. Ο Μιχάλης Βρέντζος εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τον Μαγιάση, ο οποίος, ως διερμηνέας και επικεφαλής των «γκεσταμπιτών», δεν δέχτηκε την υπερήφανη απάντηση του βοσκού ότι στην Κρήτη είναι έθιμο να φιλεύουν κάθε περαστικό. Ο Γιώργης, που κατάφερε να αποδράσει την ίδια νύχτα, ξεκίνησε έναν μοναχικό αγώνα για να ανακαλύψει τον δολοφόνο του αδελφού του.
Η αναζήτηση της αλήθειας οδήγησε τον Βρέντζο στα σπίτια των προδοτών, όπου άκουσε με τα ίδια του τα αυτιά τους συνεργάτες των Ναζί να καυχιούνται για τα εγκλήματά τους. Μέσα από μαρτυρίες και προσωπική έρευνα, επιβεβαίωσε ότι ο Μαγιάσης ήταν εκείνος που πάτησε τη σκανδάλη. Μετά την απελευθέρωση, ο δοσίλογος κατέφυγε στην Αθήνα προσποιούμενος ακόμη και τον αντιστασιακό, όμως η μοίρα τον έφερε αντιμέτωπο με το παρελθόν του όταν αναγνωρίστηκε και οδηγήθηκε σε δίκη στο Ηράκλειο.
Την ημέρα της κατάθεσής του, ο Γιώργης Βρέντζος είχε ήδη προετοιμάσει το σχέδιό του. Είχε κρύψει ένα μαχαίρι κάτω από το εδώλιο και, την ώρα που κλήθηκε στο βήμα, επιτέθηκε στον Μαγιάση, καταφέροντάς του δύο θανάσιμα πλήγματα. Μετά την πράξη του, παρέδωσε το όπλο και παραδόθηκε στις αρχές με απόλυτη ψυχραιμία. Η πράξη του δεν θεωρήθηκε από την τοπική κοινωνία ως μια απλή βεντέτα, αλλά ως μια πράξη κάθαρσης για έναν άνθρωπο που ευθυνόταν για τον θάνατο 362 Κρητικών.
Στη δίκη που ακολούθησε στα Χανιά για τον φόνο του Μαγιάση, ο Βρέντζος αθωώθηκε πανηγυρικά, έχοντας στο πλευρό του ολόκληρο το νησί και μια διαταγή του Συμμαχικού Στρατηγείου που νομιμοποιούσε την εκτέλεση δοσίλογων. Ο «Τηγανίτης» επέστρεψε στα Ανώγεια ως ήρωας, παραμένοντας ωστόσο ένας σεμνός άνθρωπος που δεν επιδίωξε ποτέ τη δόξα. Μέχρι το τέλος της ζωής του, υποστήριζε ότι ο Μαγιάσης δεν είχε το δικαίωμα να ζει, όχι μόνο για τον αδελφό του, αλλά για τις εκατοντάδες χήρες και τα ορφανά που άφησε πίσω του η προδοτική του δράση.