Η ιστορία της Εξέγερσης των Ταϊπίνγκ (1850-1864) αποτελεί μια από τις πιο πολύνεκρες και λιγότερο γνωστές συγκρούσεις στην παγκόσμια ιστορία, με έναν απολογισμό θυμάτων που αγγίζει τα 10 έως 20 εκατομμύρια ανθρώπους. Στο επίκεντρο αυτής της τραγωδίας βρισκόταν ο Χονγκ Σιουκουάν, ένας χαρισματικός αλλά απογοητευμένος άνδρας που, αφού απέτυχε επανειλημμένα στις εξετάσεις για τη δημόσια διοίκηση, πίστεψε ότι ήταν ο μικρότερος αδελφός του Ιησού Χριστού. Με όραμα την ίδρυση του «Ουράνιου Βασιλείου της Μεγάλης Ειρήνης», ο Χονγκ κατάφερε να συσπειρώσει εκατομμύρια οπαδούς, κυρίως από την εθνότητα των Χάκα, δημιουργώντας ένα κίνημα που συνδύαζε χριστιανικά στοιχεία, ταοϊσμό και τοπικές λαϊκές δοξασίες.
Η ιδεολογία των Ταϊπίνγκ ήταν ριζοσπαστική για την εποχή της, προωθώντας την αναδιανομή της γης, την ισότητα των φύλων, την κατάργηση του εθίμου του δεσίματος των ποδιών στις γυναίκες και την εξάλειψη της χρήσης οπίου. Ωστόσο, αυτή η «ουτοπία» συνοδευόταν από ακραίο φανατισμό και πρωτοφανή βία. Οι εξεγερμένοι θεωρούσαν τη δυναστεία των Τσινγκ και τους αξιωματούχους της ως «δαίμονες» που έπρεπε να εξοντωθούν. Κατά την κατάληψη της Ναντζίνγκ το 1853, οι Ταϊπίνγκ προχώρησαν σε μαζικές σφαγές μελών της εθνότητας των Μαντσού, καίγοντας γυναίκες ζωντανές και εξοντώνοντας παιδιά, μετατρέποντας την πόλη σε «Ουράνια Πρωτεύουσα» του κινήματός τους.
Η σύγκρουση δεν ήταν μόνο θρησκευτική ή πολιτική, αλλά και βαθιά εθνοτική. Σε πολλές περιοχές, όπως στο Δέλτα του Ποταμού των Μαργαριταριών, ξέσπασαν βίαιες συγκρούσεις μεταξύ των Χάκα και άλλων τοπικών πληθυσμών, με εκατομμύρια θύματα που συχνά δεν είχαν άμεση σχέση με το κεντρικό μέτωπο του πολέμου. Η δυναστεία των Τσινγκ, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα πείνα, επιδημίες και εσωτερικές αναταραχές, φαινόταν να χάνει την «Εντολή του Ουρανού». Τελικά, με τη βοήθεια δυτικών δυνάμεων και την οργάνωση νέων στρατιωτικών σωμάτων, η κεντρική κυβέρνηση κατάφερε να ανακτήσει τον έλεγχο, οδηγώντας στην οριστική ήττα των Ταϊπίνγκ μετά τον θάνατο του Χονγκ το 1864.
Η κληρονομιά της εξέγερσης παραμένει ζωντανή στη σύγχρονη Κίνα, καθώς το Κομμουνιστικό Κόμμα την θεωρεί πρόδρομο της δικής του επανάστασης λόγω των κοινωνικών της αιτημάτων. Ωστόσο, οι πληγές που άφησε πίσω της, όπως η καχυποψία προς τις ξένες θρησκείες και οι εθνοτικές εντάσεις, επηρέασαν καθοριστικά την πορεία της χώρας προς τον 20ό αιώνα. Η Εξέγερση των Ταϊπίνγκ παραμένει μια ζοφερή υπενθύμιση του πώς ο θρησκευτικός μεσσιανισμός σε συνδυασμό με την κοινωνική εξαθλίωση μπορεί να οδηγήσει σε μια καταστροφή επικών διαστάσεων, αλλάζοντας για πάντα τη μοίρα ενός ολόκληρου έθνους.