Η ιστορία του Αμίν Αλ Χουσέινι, του Μεγάλου Μουφτή της Ιερουσαλήμ, αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα και σκοτεινά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας της Μέσης Ανατολής. Γεννημένος σε μια ισχυρή οικογένεια της Ιερουσαλήμ, ο Αλ Χουσέινι αναδείχθηκε σε κεντρική φιγούρα του παλαιστινιακού εθνικισμού κατά τη διάρκεια της Βρετανικής Εντολής. Η δράση του ξεκίνησε με την έντονη αντίθεσή του στη σιωνιστική μετανάστευση και τη βρετανική κυριαρχία, οδηγώντας τον σε ηγετικό ρόλο στην αραβική εξέγερση του 1936. Ωστόσο, η πορεία του πήρε μια δραματική τροπή όταν, κυνηγημένος από τις βρετανικές αρχές, αναζήτησε συμμάχους στις δυνάμεις του Άξονα, θεωρώντας ότι ο εχθρός του εχθρού του είναι φίλος του.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αλ Χουσέινι κατέφυγε στο Βερολίνο, όπου έγινε δεκτός με τιμές από τον Αδόλφο Χίτλερ και άλλους υψηλόβαθμους ναζί αξιωματούχους. Η συνεργασία του με το Τρίτο Ράιχ δεν περιορίστηκε σε διπλωματικό επίπεδο, καθώς ανέλαβε ενεργό ρόλο στη ναζιστική προπαγάνδα προς τον μουσουλμανικό κόσμο. Μέσα από ραδιοφωνικές εκπομπές του Ραδιοφώνου του Βερολίνου, καλούσε τους μουσουλμάνους σε ιερό πόλεμο κατά της Βρετανίας και των Εβραίων, χρησιμοποιώντας αντισημιτική ρητορική που ευθυγραμμιζόταν πλήρως με την ιδεολογία του Χίτλερ. Η επιρροή του ήταν τέτοια που συνέβαλε στη στρατολόγηση χιλιάδων μουσουλμάνων, κυρίως από τα Βαλκάνια, σε ειδικές μονάδες των SS, όπως η μεραρχία Χαντζάρ.
Το πιο μελανό σημείο της δράσης του Αλ Χουσέινι ήταν η στάση του απέναντι στο Ολοκαύτωμα. Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία και τις δικές του αναμνήσεις, ο Μουφτής ήταν ενήμερος για την «Τελική Λύση» και την εξόντωση των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μάλιστα, παρενέβη ενεργά για να εμποδίσει την έξοδο Εβραίων προσφύγων από την Ευρώπη προς την Παλαιστίνη, πιέζοντας κυβερνήσεις όπως της Βουλγαρίας και της Ουγγαρίας να μην επιτρέψουν τη διαφυγή τους, στέλνοντάς τους ουσιαστικά πίσω στα χέρια των Ναζί. Η εμμονή του να αποτρέψει τη δημιουργία μιας εβραϊκής εστίας στην Παλαιστίνη τον οδήγησε στο να υποστηρίξει τη γενοκτονία ως μέσο επίτευξης των πολιτικών του στόχων.
Μετά το τέλος του πολέμου, ο Αλ Χουσέινι κατάφερε να διαφύγει τη σύλληψη και να καταφύγει στην Αίγυπτο, αποφεύγοντας τις δίκες για εγκλήματα πολέμου. Παρά την απώλεια της πολιτικής του ισχύος μετά την ήττα των Αράβων το 1948, παρέμεινε μια εμβληματική φιγούρα για ένα τμήμα του παλαιστινιακού κινήματος, ενώ για άλλους το όνομά του έγινε συνώνυμο της προδοσίας των ανθρωπιστικών αξιών. Η ιστορία του παραμένει ένα ισχυρό παράδειγμα του πώς ο ακραίος εθνικισμός και το μίσος μπορούν να οδηγήσουν σε συμμαχίες με το απόλυτο κακό, αφήνοντας μια βαριά κληρονομιά που επηρεάζει μέχρι σήμερα τις συζητήσεις γύρω από τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.