Η πορεία του Γεωργίου Ζωιτάκη αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, καθώς συνδέθηκε άρρηκτα με τη στρατιωτική δράση και τις πολιτικές ανατροπές της δεκαετίας του 1960. Γεννημένος στη Ναύπακτο το 1910, ακολούθησε μια λαμπρή στρατιωτική καριέρα, αποφοιτώντας από τη Σχολή Ευελπίδων το 1932. Διακρίθηκε στα πεδία των μαχών κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, όπου τραυματίστηκε, αλλά και κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, κερδίζοντας πολυάριθμες ηθικές αμοιβές, ανάμεσά τους τρία Χρυσά Αριστεία Ανδρείας. Η εμπιστοσύνη που του έδειχνε το Στέμμα ήταν τέτοια, ώστε διετέλεσε υπασπιστής του βασιλιά Παύλου και ανέλαβε την προστασία της πριγκίπισσας Σοφίας.
Η εμπλοκή του στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 ήταν καθοριστική, καθώς ως διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού στη Θεσσαλονίκη ήταν ήδη μυημένος στους σχεδιασμούς των κινηματιών. Μετά την επικράτηση της χούντας, ορκίστηκε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, όμως η σημαντικότερη στιγμή της πολιτικής του σταδιοδρομίας ήρθε μετά το αποτυχημένο αντικίνημα του βασιλιά Κωνσταντίνου τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Ο Ζωιτάκης χρίστηκε Αντιβασιλέας, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του ανώτατου άρχοντα της χώρας και εγκαταστάθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου προχώρησε μάλιστα σε κτιριακές παρεμβάσεις για τη διαμονή της οικογένειάς του.
Η πτώση του από το αξίωμα του Αντιβασιλέα ήρθε το 1972, όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος αποφάσισε να τον απομακρύνει για να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στο πρόσωπό του. Ο Ζωιτάκης είχε αρχίσει να διεκδικεί πιο ενεργό ρόλο στη χάραξη πολιτικής, γεγονός που οδήγησε στον παραγκωνισμό του. Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, η δικαιοσύνη κινήθηκε εναντίον του και το 1975 καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά για στάση και εσχάτη προδοσία. Κατά τη διάρκεια της δίκης, αν και διαχώρισε τη θέση του από την έναρξη του πραξικοπήματος, δεν αποκήρυξε τη σημασία της 21ης Απριλίου, παραμένοντας πιστός στις πεποιθήσεις του.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του σημαδεύτηκαν από την έκτιση της ποινής του στον Κορυδαλλό μέχρι το 1988, οπότε και αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας. Παρέμεινε σε κατ' οίκον περιορισμό, στερούμενος σύνταξης και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ενώ η αίτηση χάριτος που κατέθεσε το 1993 απορρίφθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Γεώργιος Ζωιτάκης πέθανε το 1996 σε ηλικία 86 ετών και κηδεύτηκε στη γενέτειρά του, τη Ναύπακτο, κλείνοντας έναν κύκλο ζωής που ξεκίνησε από τα ηρωικά πεδία των μαχών και κατέληξε στη δίνη της πολιτικής εκτροπής και της φυλακής.