Το 1999, μια συγκλονιστική ανακάλυψη στις κορυφές των Άνδεων, σε υψόμετρο άνω των 6.000 μέτρων, έφερε στο φως τρία παιδιά που είχαν ταφεί πριν από 500 χρόνια. Λόγω του ακραίου ψύχους και της ξηρασίας, τα σώματά τους παρέμειναν σχεδόν ανέπαφα, αποτελώντας μερικές από τις καλύτερα διατηρημένες μούμιες στον κόσμο. Αυτή η ανακάλυψη άνοιξε ένα παράθυρο στο τελετουργικό «Καπακότσα», μια θρησκευτική θυσία παιδιών που πραγματοποιούνταν σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία των Ίνκας. Το τελετουργικό αυτό δεν ήταν απλώς μια πράξη θρησκευτικού φανατισμού, αλλά ένα εργαλείο επιβολής της αυτοκρατορικής εξουσίας και σύνδεσης των απομακρυσμένων περιοχών με την πρωτεύουσα, το Κούσκο.
Η διαδικασία της Καπακότσα ξεκινούσε με την επιλογή παιδιών από όλες τις επαρχίες, τα οποία έπρεπε να είναι όμορφα, υγιή και χωρίς κανένα ψεγάδι στο σώμα τους. Τα παιδιά και οι οικογένειές τους ταξίδευαν χιλιάδες χιλιόμετρα μέχρι το Κούσκο, όπου συμμετείχαν σε μεγαλοπρεπείς γιορτές στην κεντρική πλατεία. Για πολλές οικογένειες, η επιλογή του παιδιού τους θεωρούνταν μεγάλη τιμή που αναβάθμιζε την κοινωνική τους θέση, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις η θυσία γινόταν ως μέρος διοικητικών συμφωνιών, όπως η κατασκευή αρδευτικών έργων για την κοινότητά τους. Μετά τις εορταστικές εκδηλώσεις, τα παιδιά ξεκινούσαν το τελικό τους ταξίδι προς τις ιερές τοποθεσίες, συχνά σε δυσπρόσιτες βουνοκορφές.
Οι επιστημονικές αναλύσεις στις μούμιες αποκάλυψαν τη σκληρή πραγματικότητα πίσω από το τελετουργικό. Παρόλο που κάποια παιδιά δεν έφεραν εμφανή σημάδια τραύματος, η παρουσία εμετού στα ρούχα τους υποδηλώνει το τεράστιο στρες που βίωναν. Πριν από τον θάνατό τους, τα παιδιά κατανάλωναν αλκοόλ και φύλλα κόκας για να ναρκωθούν. Ο θάνατος ερχόταν με επώδυνους τρόπους: κάποια θάβονταν ζωντανά, άλλα στραγγαλίζονταν ή δέχονταν χτυπήματα στο κεφάλι. Η αλλαγή στη διατροφή τους σε πιο πλούσια γεύματα με κρέας και καλαμπόκι κατά τον τελευταίο χρόνο της ζωής τους επιβεβαιώνει την προετοιμασία τους για να «συναντήσουν τους θεούς» χορτάτα και χαρούμενα.
Η Καπακότσα εξυπηρετούσε πολλαπλούς σκοπούς για την ενότητα της αυτοκρατορίας. Πραγματοποιούνταν σε σημαντικές στιγμές, όπως η άνοδος ενός νέου αυτοκράτορα, η γέννηση διαδόχου ή σε περιόδους φυσικών καταστροφών για να εξευμενιστούν οι θεοί. Ταυτόχρονα, η ιεραρχική οργάνωση των θυσιών ενίσχυε τον κεντρικό ρόλο του Κούσκο και καθόριζε τα σύνορα της αυτοκρατορίας. Παρά τη βαρβαρότητα της πρακτικής, η κληρονομιά των Ίνκας συνεχίζει να προκαλεί δέος, συνδυάζοντας την εκπληκτική αρχιτεκτονική και το εξελιγμένο διοικητικό σύστημα με τελετουργικά που παραμένουν ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρωπότητας.