Η σύγκρουση στα Βαλκάνια στα τέλη της δεκαετίας του 1990 παραμένει μια από τις πιο αμφιλεγόμενες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας. Ο πόλεμος μεταξύ των σερβικών δυνάμεων της Γιουγκοσλαβίας και του αλβανόφωνου πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου κλιμακώθηκε το 1998, οδηγώντας σε μαζικές εκτοπίσεις και βιαιότητες. Η διεθνής κοινότητα, με επικεφαλής το ΝΑΤΟ, αποφάσισε να παρέμβει στρατιωτικά τον Μάρτιο του 1999, μετά την αποτυχία των διπλωματικών προσπαθειών να σταματήσει η εκστρατεία του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Η επιχείρηση «Allied Force» ξεκίνησε με την υπόσχεση ενός «καθαρού» πολέμου, χρησιμοποιώντας την τεχνολογική υπεροχή της Δύσης για τον περιορισμό των απωλειών.
Παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις για ελάχιστες παράπλευρες απώλειες, η πραγματικότητα στο πεδίο ήταν διαφορετική. Οι αεροπορικές επιδρομές, οι οποίες διήρκεσαν 78 ημέρες, έπληξαν όχι μόνο στρατιωτικούς στόχους αλλά και κρίσιμες υποδομές, όπως γέφυρες, διυλιστήρια πετρελαίου και το ηλεκτρικό δίκτυο της χώρας. Συγκλονιστικά περιστατικά, όπως ο βομβαρδισμός ενός επιβατικού τρένου στο φαράγγι Γκρντελίτσα και η επίθεση στην κινεζική πρεσβεία στο Βελιγράδι λόγω λανθασμένων χαρτών της CIA, προκάλεσαν διεθνή κατακραυγή. Οι επιθέσεις αυτές ανέδειξαν τα όρια της «έξυπνης» πολεμικής τεχνολογίας και έθεσαν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την προστασία των αμάχων σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις.
Η κλιμάκωση της βίας από την πλευρά του ΝΑΤΟ είχε ως στόχο να λυγίσει την αντίσταση του καθεστώτος Μιλόσεβιτς, πλήττοντας την οικονομία και την καθημερινότητα των πολιτών. Μέχρι τα τέλη Μαΐου, το 80% της Σερβίας είχε βυθιστεί στο σκοτάδι, επηρεάζοντας νοσοκομεία, υδροδοτήσεις και βασικές υπηρεσίες. Αν και οι άμεσες απώλειες αμάχων υπολογίζονται γύρω στις 500, οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις ήταν τεράστιες, με την εθνική παραγωγή να μειώνεται στο μισό και εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να χάνουν τις δουλειές τους. Η στρατηγική αυτή, αν και τελικά οδήγησε στην αποχώρηση των σερβικών δυνάμεων από το Κοσσυφοπέδιο, άφησε πίσω της μια βαθιά διχασμένη κληρονομιά.
Σήμερα, η επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης για τη διεθνή νομιμότητα και τον ρόλο των μεγάλων δυνάμεων. Ενώ για πολλούς η δράση αυτή ήταν απαραίτητη για να σταματήσει η εθνοκάθαρση στο Κοσσυφοπέδιο, για άλλους αποτέλεσε παραβίαση του διεθνούς δικαίου και επίδειξη υποκρισίας από τις χώρες που οι ίδιες έθεσαν τους κανόνες του πολέμου. Ο Μιλόσεβιτς τελικά παραπέμφθηκε σε δίκη για εγκλήματα πολέμου, αλλά η συζήτηση για τις ευθύνες των δυνάμεων του ΝΑΤΟ και τις ηθικές γραμμές μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών στόχων παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ στις σύγχρονες συγκρούσεις.