Τον Δεκέμβριο του 1989, ενώ τα κομμουνιστικά καθεστώτα στην Ανατολική Ευρώπη κατέρρεαν το ένα μετά το άλλο μέσω ειρηνικών διαδηλώσεων, η Ρουμανία βίωσε μια εντελώς διαφορετική και πολύ πιο βίαιη πραγματικότητα. Η χώρα, που βρισκόταν υπό τη σιδηρά πυγμή του Νικολάι Τσαουσέσκου από το 1965, μετατράπηκε σε ένα πεδίο μάχης, πανικού και αιματοχυσίας. Η επανάσταση αυτή δεν ήταν απλώς μια πολιτική αλλαγή, αλλά το αποκορύφωμα δεκαετιών καταπίεσης, φτώχειας και απόλυτου ελέγχου από τη διαβόητη μυστική αστυνομία, τη Σεκουριτάτε, η οποία είχε εξαπλώσει ένα δίκτυο πληροφοριοδοτών σε κάθε γωνιά της κοινωνίας.
Η σπίθα της εξέγερσης άναψε στην πόλη Τιμισοάρα στα μέσα Δεκεμβρίου, όταν οι αρχές προσπάθησαν να εκδιώξουν έναν επικριτικό πάστορα. Αυτό που ξεκίνησε ως μια μικρή διαμαρτυρία εξελίχθηκε γρήγορα σε μια μαζική λαϊκή απαίτηση για ελευθερία, η οποία αντιμετωπίστηκε με πραγματικά πυρά από τις δυνάμεις ασφαλείας. Οι σκηνές τρόμου στην Τιμισοάρα, με άοπλους πολίτες να πέφτουν νεκροί στους δρόμους, δεν κατάφεραν να καταστείλουν την οργή, αλλά αντίθετα τη μετέδωσαν σε ολόκληρο το έθνος, οδηγώντας στην ιστορική πλέον στιγμή της 21ης Δεκεμβρίου στο Βουκουρέστι, όπου ο Τσαουσέσκου είδε την εξουσία του να εξατμίζεται ζωντανά στην τηλεόραση κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας που μετατράπηκε σε αποδοκιμασία.
Η φυγή του δικτάτορα με ελικόπτερο την επόμενη μέρα δεν έφερε την ειρήνη, αλλά εισήγαγε τη χώρα στην πιο αιματηρή φάση της επανάστασης. Σε μια κατάσταση σχεδόν απόλυτης αναρχίας, η Ρουμανία παραλύθηκε από τον φόβο «τρομοκρατών» που υποτίθεται ότι παρέμεναν πιστοί στο καθεστώς. Η πλειονότητα των θυμάτων σημειώθηκε μετά την πτώση του Τσαουσέσκου, σε ένα κλίμα σύγχυσης όπου στρατιώτες και πολίτες αντάλλασσαν πυρά χωρίς να γνωρίζουν ποιος είναι ο εχθρός. Αυτή η περίοδος παραμένει μέχρι σήμερα αντικείμενο ιστορικής διαμάχης, με πολλούς να αναρωτιούνται αν η απειλή ήταν πραγματική ή μια κατασκευασμένη δικαιολογία για την παγίωση της νέας ηγεσίας.
Το τέλος γράφτηκε ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1989, με μια σύντομη και αμφιλεγόμενη στρατιωτική δίκη που κράτησε λιγότερο από μία ώρα. Ο Νικολάι και η Έλενα Τσαουσέσκου καταδικάστηκαν σε θάνατο για γενοκτονία και καταστροφή της οικονομίας και εκτελέστηκαν αμέσως μετά στην αυλή ενός στρατοπέδου. Οι εικόνες των σορών τους, που μεταδόθηκαν στην κρατική τηλεόραση, σφράγισαν το τέλος μιας εποχής τρόμου. Η Ρουμανική Επανάσταση άφησε πίσω της πάνω από 1.100 νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες, αποτελώντας την πιο βίαιη μετάβαση από τον κομμουνισμό στην Ευρώπη και υπενθυμίζοντας το βαρύ τίμημα που πλήρωσε ο λαός για την αυτονομία του.