Η ιστορία της πτήσης 571 της Πολεμικής Αεροπορίας της Ουρουγουάης παραμένει μία από τις πιο απίστευτες μαρτυρίες ανθρώπινης θέλησης και επιβίωσης στην παγκόσμια ιστορία. Στις 13 Οκτωβρίου 1972, ένα αεροσκάφος Fairchild που μετέφερε μια ομάδα ράγκμπι, τους "Old Christians Club", μαζί με φίλους και συγγενείς, συνετρίβη στις αφιλόξενες κορυφές των Άνδεων λόγω πιλοτικού λάθους. Από τους 45 επιβαίνοντες, πολλοί έχασαν τη ζωή τους ακαριαία ή υπέκυψαν στα τραύματά τους τις πρώτες ώρες, αφήνοντας τους υπόλοιπους αντιμέτωπους με το απόλυτο κενό σε υψόμετρο 3.500 μέτρων, μέσα στο πολικό ψύχος και χωρίς καμία προμήθεια.
Οι επιζώντες βρέθηκαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινο φόβο, καθώς οι έρευνες για τον εντοπισμό τους σταμάτησαν μετά από οκτώ ημέρες, αφού το λευκό αεροσκάφος ήταν αδύνατο να διακριθεί μέσα στο χιόνι. Η έλλειψη τροφής τους οδήγησε στην πιο οδυνηρή απόφαση που μπορεί να λάβει ένας άνθρωπος: να τραφούν από τις σάρκες των νεκρών συντρόφων τους για να κρατηθούν στη ζωή. Αυτή η πράξη, αν και ηθικά δυσβάσταχτη, θεωρήθηκε από τους ίδιους ως μια μορφή "μετάληψης" και αυτοθυσίας, προκειμένου να μην πάνε χαμένες οι ζωές όλων. Η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω όταν μια χιονοστιβάδα έπληξε το κουφάρι του αεροπλάνου, σκοτώνοντας άλλους οκτώ ανθρώπους και θάβοντάς τους ζωντανούς για μέρες.
Η σωτηρία δεν ήρθε από τον ουρανό, αλλά από την αποφασιστικότητα δύο νεαρών, του Νάντο Παράδο και του Ρομπέρτο Κανέσα. Μετά από δύο μήνες εξαθλίωσης, αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια απέλπιδα πορεία προς τα δυτικά, διασχίζοντας μερικές από τις πιο επικίνδυνες βουνοκορφές του κόσμου χωρίς εξοπλισμό. Μετά από δέκα ημέρες εξαντλητικής πεζοπορίας, κατάφεραν να φτάσουν σε μια πράσινη κοιλάδα στη Χιλή και να εντοπίσουν έναν ντόπιο αναβάτη, μεταφέροντας το μήνυμα ότι υπήρχαν ακόμη επιζώντες πίσω στο βουνό.
Η διάσωση των συνολικά 16 επιζώντων στις 23 Δεκεμβρίου 1972, μετά από 72 ημέρες απομόνωσης, προκάλεσε παγκόσμιο δέος. Αν και η αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο επιβίωσαν προκάλεσε αρχικά σοκ, η καθολική εκκλησία και η κοινή γνώμη αναγνώρισαν την ακραία ανάγκη πίσω από τις πράξεις τους. Σήμερα, η ιστορία της πτήσης 571 δεν μνημονεύεται μόνο για τη φρίκη της, αλλά ως ένας ύμνος στην ανθρώπινη ανθεκτικότητα, τη συντροφικότητα και την ακατάβλητη επιθυμία για ζωή απέναντι σε κάθε πιθανότητα.