Η ιστορία του Ιράκ υπό το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν είναι γεμάτη με σελίδες βίας και καταστολής, όμως η φιγούρα του πρωτότοκου γιου του, Ουντάι, ξεχωρίζει ως ένα παράδειγμα απόλυτου και ανεξέλεγκτου σαδισμού. Ενώ η βία του Σαντάμ ήταν κατά βάση πολιτική και στοχευμένη στη διατήρηση της εξουσίας, η βία του Ουντάι ήταν προσωπική, απρόβλεπτη και συχνά χωρίς κανένα λογικό κίνητρο. Από την εφηβεία του κιόλας, ο Ουντάι εκμεταλλεύτηκε την απεριόριστη δύναμη και τον πλούτο της οικογένειάς του για να μετατρέψει τη Βαγδάτη σε ένα προσωπικό πεδίο εκτόνωσης των πιο σκοτεινών του ενστίκτων, κερδίζοντας τη φήμη ενός ανθρώπου που σκότωνε για διασκέδαση.
Μία από τις πιο διαβόητες στιγμές του ήταν η δολοφονία του Κάμαλ Χάνα Γκατζέο, του έμπιστου δοκιμαστή φαγητού του πατέρα του, κατά τη διάρκεια μιας διπλωματικής δεξίωσης το 1988. Ο Ουντάι τον ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου μπροστά στα μάτια του Αιγύπτιου προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ, απλώς και μόνο επειδή ο Γκατζέο είχε γνωρίσει μια γυναίκα στον Σαντάμ, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια της μητέρας του Ουντάι. Παρά την οργή του πατέρα του, η τιμωρία του ήταν ελάχιστη, γεγονός που του έδωσε το θάρρος να συνεχίσει τις θηριωδίες του. Η δράση του δεν περιοριζόταν στα στενά όρια του παλατιού· οδηγοί, υπηρέτες και τυχαίοι περαστικοί μπορούσαν να βρεθούν νεκροί επειδή απλώς δεν του άρεσε ο τρόπος που τον κοίταξαν ή επειδή καθυστέρησαν να κάνουν στην άκρη για την αυτοκινητοπομπή του.
Ιδιαίτερα σκοτεινή πτυχή της ζωής του ήταν η συστηματική κακοποίηση γυναικών και οι απαγωγές νυφών την ημέρα του γάμου τους, μια πρακτική που τρομοκρατούσε τις οικογένειες σε όλο το Ιράκ. Ο Ουντάι είχε αναπτύξει ένα ολόκληρο δίκτυο "στρατολόγων" που εντόπιζαν γυναίκες σε πανεπιστήμια και σχολεία, τις οποίες στη συνέχεια απήγαγαν και μετέφεραν στα "παλάτια των ηδονών" του. Εκεί, οι γυναίκες αντιμετώπιζαν βασανιστήρια και συχνά το θάνατο, ενώ ο ίδιος φρόντιζε να βιντεοσκοπεί τις πράξεις του για να εκβιάζει τις οικογένειές τους. Η τρομοκρατία του είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που οι γονείς έκρυβαν τις κόρες τους στα σπίτια όταν κυκλοφορούσαν φήμες ότι ο Ουντάι βρισκόταν στην περιοχή.
Η επιρροή του επεκτάθηκε και στον αθλητισμό, όπου ως πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής του Ιράκ, μετέτρεψε τα γήπεδα σε θαλάμους βασανιστηρίων. Οι αθλητές που δεν έφερναν τα επιθυμητά αποτελέσματα φυλακίζονταν και ξυλοκοπούνταν στα πέλματα, ενώ ολόκληρες ποδοσφαιρικές ομάδες τιμωρούνταν με εξευτελιστικό τρόπο μετά από μια ήττα. Ο θάνατός του ήρθε τελικά το 2003, κατά τη διάρκεια της αμερικανικής εισβολής, μετά από μια τετράωρη μάχη στη Μοσούλη. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε πανηγυρισμούς στους δρόμους της Βαγδάτης, καθώς ο λαός ένιωσε επιτέλους ελεύθερος από έναν από τους πιο αιμοσταγείς θύτες της σύγχρονης ιστορίας.