Ο θάνατος παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρώπινης ύπαρξης, με τις απόψεις να διίστανται ανάμεσα στις επιστημονικές εξηγήσεις και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Ενώ ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων παγκοσμίως πιστεύει σε κάποια μορφή μεταθανάτιας ζωής, όπως ο παράδεισος ή η μετενσάρκωση, η επιστήμη επικεντρώνεται στις βιολογικές διεργασίες που συμβαίνουν μόλις η καρδιά σταματήσει να χτυπά και η εγκεφαλική δραστηριότητα παύσει οριστικά. Υπάρχει μια σύντομη περίοδος, γνωστή ως κλινικός θάνατος, όπου η ανάνηψη είναι ακόμα δυνατή, και πολλοί άνθρωποι που επέστρεψαν από αυτή την κατάσταση περιγράφουν εμπειρίες όπως το περπάτημα προς ένα φως ή μια αίσθηση επίγνωσης του περιβάλλοντος.
Μόλις επέλθει ο βιολογικός θάνατος, το σώμα αρχίζει αμέσως να αλλάζει. Οι μύες χαλαρώνουν πλήρως, οδηγώντας σε απώλεια ελέγχου των σφιγκτήρων, ενώ αέρια που είναι παγιδευμένα στο εσωτερικό μπορεί να διαφύγουν, προκαλώντας ήχους που μοιάζουν με αναστεναγμούς. Σύντομα, το αίμα συγκεντρώνεται στα χαμηλότερα σημεία του σώματος λόγω της βαρύτητας, μια κατάσταση γνωστή ως "liver mortis", δίνοντας στο δέρμα ένα σκούρο μωβ χρώμα. Ακολουθεί το "algor mortis", όπου η θερμοκρασία του σώματος πέφτει μέχρι να εξισωθεί με αυτή του περιβάλλοντος, και το "rigor mortis", η γνωστή νεκρική ακαμψία που εμφανίζεται μέσα σε λίγες ώρες λόγω χημικών αλλαγών στα κύτταρα των μυών.
Η διαδικασία της αποσύνθεσης ξεκινά καθώς τα κύτταρα καταρρέουν και τα βακτήρια αρχίζουν να τρέφονται από τους ιστούς, προκαλώντας μια εξαιρετικά έντονη και δυσάρεστη οσμή. Αν το σώμα μείνει εκτεθειμένο, μπορεί να μετατραπεί σε μια υγροποιημένη μάζα μέσα σε έναν μήνα, ενώ αν ταφεί, η διαδικασία είναι πολύ πιο αργή. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι χρειάζονται περίπου 8 έως 12 χρόνια για να απομείνει μόνο ο σκελετός και έως και 50 χρόνια για να γίνουν ακόμα και τα οστά μέρος της γης.
Παρά τη ζοφερή βιολογική πραγματικότητα, οι φιλοσοφικές και θρησκευτικές προσεγγίσεις προσφέρουν μια διαφορετική οπτική. Από την πεποίθηση του Καρτέσιου ότι η ψυχή είναι ξεχωριστή από το σώμα, μέχρι τη θεωρία του Νίτσε για την αιώνια επιστροφή και την πίστη των Βουδιστών στον κύκλο της σαμσάρα, ο άνθρωπος πάντα αναζητούσε ένα βαθύτερο νόημα πέρα από το τέλος της φυσικής του παρουσίας. Είτε πρόκειται για μια μετάβαση σε μια άλλη διάσταση είτε για την οριστική επιστροφή στη φύση, ο θάνατος παραμένει το τελικό σύνορο που καθορίζει την αξία της ζωής που ζούμε τώρα.