Το 1999, ένα τραγικό ατύχημα σε πυρηνικό εργοστάσιο της Ιαπωνίας συγκλόνισε τον κόσμο, όταν ο Hisashi Ouchi εκτέθηκε στην υψηλότερη δόση ραδιενέργειας που έχει καταγραφεί ποτέ σε άνθρωπο. Κατά τη διάρκεια μιας διαδικασίας ρουτίνας για την παρασκευή πυρηνικού καυσίμου, μια σειρά από λάθη και παραλείψεις οδήγησαν σε μια ανεξέλεγκτη πυρηνική αντίδραση. Ο Ouchi, ο οποίος στεκόταν ακριβώς δίπλα στη δεξαμενή όπου συνέβη η έκρηξη, δέχτηκε 17 sieverts ακτινοβολίας, ποσότητα που αντιστοιχεί σε 300 φορές το ετήσιο επιτρεπτό όριο για έναν εργαζόμενο και είναι υπερδιπλάσια από τη θανατηφόρα δόση.
Η επίδραση της ραδιενέργειας στο σώμα του ήταν ολοκληρωτική και εφιαλτική. Η ακτινοβολία διέλυσε κυριολεκτικά τα χρωμοσώματά του, καθιστώντας τον τον μοναδικό άνθρωπο στην ιστορία που έζησε χωρίς DNA στο σώμα του. Αυτό σήμαινε ότι τα κύτταρά του δεν μπορούσαν πλέον να αναγεννηθούν. Μέσα σε λίγες ημέρες, το δέρμα του άρχισε να αποκολλάται και τα λευκά του αιμοσφαίρια καταστράφηκαν εντελώς, αφήνοντάς τον ευάλωτο σε κάθε είδους μόλυνση. Παρά την απεγνωσμένη κατάστασή του, οι γιατροί έλαβαν την αμφιλεγόμενη απόφαση να τον κρατήσουν ζωντανό με κάθε μέσο, χρησιμοποιώντας τον ουσιαστικά ως πειραματόζωο για τη μελέτη των επιπτώσεων της ακτινοβολίας.
Για 83 ημέρες, ο Ouchi έζησε έναν αδιανόητο πόνο, παραμένοντας τις περισσότερες από αυτές σε τεχνητό κώμα. Το σώμα του άρχισε να αποσυντίθεται εσωτερικά και εξωτερικά, με τα όργανα να υγροποιούνται και τους μυς να ξεκολλούν από τα οστά. Παρά τις παρακλήσεις του να τον αφήσουν να πεθάνει, οι γιατροί προχώρησαν σε δεκάδες μεταγγίσεις αίματος και πειραματικές θεραπείες, οι οποίες όμως δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα λόγω της έκτασης της ζημιάς. Ακόμη και όταν η καρδιά του σταμάτησε, τον επανέφεραν τρεις φορές, προκαλώντας του μόνιμη εγκεφαλική βλάβη.
Τελικά, ο Hisashi Ouchi κατέληξε στις 21 Δεκεμβρίου 1999 από πολυοργανική ανεπάρκεια. Το ατύχημα αυτό οδήγησε σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις στους κανόνες ασφαλείας των πυρηνικών εγκαταστάσεων στην Ιαπωνία, καθώς αποκαλύφθηκε ότι το εργοστάσιο αγνοούσε συστηματικά τα πρωτόκολλα ασφαλείας. Η ιστορία του παραμένει μια ζοφερή υπενθύμιση των κινδύνων της πυρηνικής ενέργειας και των ηθικών διλημμάτων της ιατρικής επιστήμης απέναντι σε περιπτώσεις ακραίου ανθρώπινου πόνου.