Η τύχη της σορού του Αδόλφου Χίτλερ υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του 20ού αιώνα, τροφοδοτώντας αμέτρητες θεωρίες συνωμοσίας για δεκαετίες. Το 1945, καθώς ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε το Βερολίνο, ο ναζιστής δικτάτορας κλείστηκε στο καταφύγιό του, αποφασισμένος να μην πιαστεί ζωντανός. Μετά την αυτοκτονία του ίδιου και της Εύα Μπράουν, οι πιστοί του συνεργάτες μετέφεραν τα σώματά τους στον κήπο της Καγκελαρίας, τα περιέλουσαν με βενζίνη και τα έκαψαν εν μέσω βομβαρδισμών. Αν και τα σώματα δεν καταστράφηκαν ολοσχερώς, έγιναν σχεδόν αγνώριστα και θάφτηκαν πρόχειρα σε έναν κρατήρα από βόμβα.
Όταν οι Σοβιετικοί κατέλαβαν το Βερολίνο, ανακάλυψαν τα απανθρακωμένα λείψανα και μέσω οδοντιατρικής ανάλυσης επιβεβαίωσαν ότι ανήκαν στον Χίτλερ. Ωστόσο, ο Ιωσήφ Στάλιν, για πολιτικούς λόγους, επέλεξε να αποσιωπήσει την αλήθεια και να διαδώσει τη φήμη ότι ο Χίτλερ είχε διαφύγει στην Ισπανία ή την Αργεντινή. Αυτή η σκόπιμη παραπληροφόρηση γέννησε το "μεγάλο μύθο" της επιβίωσης του Χίτλερ, ο οποίος διατηρήθηκε ζωντανός από υποστηρικτές του, αλλά και από την ανάγκη του κοινού για μια πιο δραματική κατάληξη στην ιστορία του απόλυτου κακού.
Για χρόνια, οι Σοβιετικοί κρατούσαν τα λείψανα σε μυστικές εγκαταστάσεις στην Ανατολική Γερμανία. Μόνο μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1990 ήρθαν στο φως στοιχεία από τα κρατικά αρχεία. Αποκαλύφθηκε ότι το 1970, με εντολή του τότε επικεφαλής της KGB Γιούρι Αντρόποφ, τα λείψανα ξεθάφτηκαν, κάηκαν ολοκληρωτικά και οι στάχτες τους ρίχτηκαν σε έναν γερμανικό ποταμό. Αυτό έγινε για να διασφαλιστεί ότι ο τάφος του Χίτλερ δεν θα γινόταν ποτέ τόπος προσκυνήματος για νεοναζί. Τα μόνα τμήματα που διασώθηκαν ήταν κάποια θραύσματα κρανίου και η σιαγόνα του, τα οποία φυλάσσονται στα ρωσικά αρχεία.
Σύγχρονες ιατροδικαστικές έρευνες, όπως αυτή του Γάλλου ειδικού Philippe Charlier το 2017, επιβεβαίωσαν εκ νέου την αυθεντικότητα των οδοντικών ευρημάτων, βάζοντας οριστικό τέλος στις αμφιβολίες της επιστημονικής κοινότητας. Παρά τα ακλόνητα στοιχεία, οι θεωρίες συνωμοσίας συνεχίζουν να επιβιώνουν, συχνά τροφοδοτούμενες από τηλεοπτικές παραγωγές που αναζητούν την τηλεθέαση. Η αλήθεια όμως παραμένει ότι ο Χίτλερ πέθανε στο καταφύγιό του το 1945, και η έλλειψη ενός τάφου ήταν μια συνειδητή απόφαση για να σβήσει κάθε ίχνος της φυσικής του παρουσίας από την ιστορία.