Οι Millennials αποτελούν το 22% του πληθυσμού και είναι η μεγαλύτερη γενιά σήμερα, ωστόσο ένα τεράστιο ποσοστό από αυτούς αισθάνεται ακόμα σαν «απατεώνας» στον κόσμο των ενηλίκων. Ενώ την ημέρα μπορεί να διαπραγματεύονται εταιρικά συμβόλαια ή να εκτελούν ιατρικές πράξεις, το βράδυ συχνά υποχωρούν σε παιδικές συνήθειες, όπως το να βλέπουν κινούμενα σχέδια ή να τρώνε έτοιμο φαγητό μόνοι σε ένα νοικιασμένο διαμέρισμα. Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στην επαγγελματική επάρκεια και την προσωπική παλινδρόμηση δημιουργεί μια αίσθηση ότι δεν έχουν καταφέρει ποτέ πραγματικά να «ενηλικιωθούν» σωστά, με πάνω από το 50% της γενιάς αυτής να δηλώνει ότι δεν ένιωσε ποτέ έτοιμο για τις ευθύνες της ενήλικης ζωής.
Ένας από τους βασικούς λόγους για αυτό το συναίσθημα είναι το λεγόμενο «φαινόμενο της αίθουσας αναμονής». Πολλοί Millennials αισθάνονται ότι η πραγματική τους ζωή δεν έχει ξεκινήσει ακόμα και ότι απλώς περιμένουν ένα σήμα για να αρχίσουν να ζουν όπως οι γονείς τους. Οι παραδοσιακοί δείκτες της ενηλικίωσης, όπως η αγορά σπιτιού, η δημιουργία οικογένειας και η σταθερή καριέρα, είναι πλέον πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθούν. Με το 47,6% να παραμένει στο ενοίκιο και σχεδόν τα τρία τέταρτα της γενιάς να ζουν από μισθό σε μισθό, η οικονομική αβεβαιότητα έχει αντικαταστήσει τη σταθερότητα που χαρακτήριζε τις προηγούμενες γενιές, κάνοντας το «αμερικανικό όνειρο» να μοιάζει με μακρινή ανάμνηση.
Η έλλειψη σταθερών θεμελίων οδηγεί πολλούς Millennials στο να αντιμετωπίζουν τη ζωή τους σαν «ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο», μια θεωρία που υποστηρίζει ότι όταν δεν σου ανήκει κάτι, δεν επενδύεις σε αυτό ούτε το προσέχεις ιδιαίτερα. Αυτό αντικατοπτρίζεται στις σχέσεις τους, οι οποίες είναι συχνά πιο περιστασιακές, και στην τάση τους να καταφεύγουν στη νοσταλγία. Η εμμονή με τη δεκαετία του '90 και τα χόμπι της παιδικής ηλικίας λειτουργεί ως καταφύγιο από έναν κόσμο που κινείται πολύ γρήγορα και μοιάζει ολοένα και πιο τρομακτικός, ειδικά με την άνοδο της τεχνητής νοημοσύνης και τις συνεχείς οικονομικές κρίσεις.
Η αλήθεια που πολλοί δυσκολεύονται να αποδεχτούν είναι ότι δεν υπάρχει κανένας «γιατρός» στην αίθουσα αναμονής που θα δώσει την άδεια για να περάσουν στο επόμενο στάδιο. Οι προηγούμενες γενιές συχνά «προσποιούνταν» μέχρι να τα καταφέρουν, και το ίδιο καλούνται να κάνουν και οι Millennials. Η ενηλικίωση στον σύγχρονο κόσμο μπορεί να μην έχει την ίδια σταθερότητα με το παρελθόν, αλλά η αναγνώριση ότι ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις δικές του επιλογές είναι το πρώτο βήμα για να βγει κανείς από την αναμονή. Η πόρτα δεν είναι κλειδωμένη· απαιτείται απλώς η απόφαση να την ανοίξει κανείς και να αγκαλιάσει το δικό του, έστω και λίγο χαοτικό, μέλλον.