Η 7η Μαΐου 1945 σηματοδότησε την επίσημη παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας, όμως η παύση των πυρών στην Ευρώπη δεν έφερε ακαριαία την ηρεμία που πολλοί ήλπιζαν. Στο Λονδίνο, ο ενθουσιασμός ήταν παροξυσμικός, με μισό εκατομμύριο ανθρώπους να κατακλύζουν την πλατεία Τραφάλγκαρ και την κυβέρνηση να προσφέρει επιπλέον δελτία ζάχαρης και τσαγιού για τους εορτασμούς. Στη Μόσχα, το γλέντι ήταν τόσο έντονο που η πόλη ξέμεινε κυριολεκτικά από βότκα μέσα σε μία νύχτα, καθώς 25 εκατομμύρια άνθρωποι γιόρταζαν τη νίκη στην Κόκκινη Πλατεία. Ωστόσο, πίσω από τους πανηγυρισμούς, η πραγματικότητα για εκατομμύρια άλλους ήταν πολύ πιο σκληρή και περίπλοκη.
Ενώ το Παρίσι πανηγύριζε την ελευθερία του, στην Αλγερία οι εορτασμοί για το τέλος του πολέμου μετατράπηκαν σε λουτρό αίματος. Οι Αλγερινοί, θεωρώντας ότι η ήττα του ναζισμού σήμαινε και τη δική τους ανεξαρτησία από τη Γαλλία, βγήκαν στους δρόμους, αλλά η καταστολή από τις γαλλικές δυνάμεις ήταν βίαιη, με χιλιάδες νεκρούς. Την ίδια στιγμή, στην Πράγα, ο πόλεμος συνεχιζόταν παρά την επίσημη παράδοση. Φανατικές μονάδες των Waffen-SS αρνήθηκαν να καταθέσουν τα όπλα και συγκρούστηκαν με Τσέχους αντιστασιακούς και τον Κόκκινο Στρατό μέχρι τις 11 Μαΐου, προκαλώντας χιλιάδες επιπλέον απώλειες λίγες μόλις ημέρες μετά την "ειρήνη".
Για τους ηττημένους Γερμανούς στρατιώτες, η παράδοση ήταν η αρχή μιας μακράς περιόδου αιχμαλωσίας και τιμωρίας. Εκατοντάδες χιλιάδες οδηγήθηκαν ανατολικά σε σοβιετικά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, από τα οποία πολλοί δεν επέστρεψαν ποτέ. Στη Νορβηγία, Γερμανοί αιχμάλωτοι υποχρεώθηκαν να καθαρίσουν τις 450.000 νάρκες που οι ίδιοι είχαν τοποθετήσει στις ακτές, μια θανάσιμη αποστολή που κόστισε πολλές ζωές. Παράλληλα, η Ευρώπη ήταν αντιμέτωπη με μια ανθρωπιστική καταστροφή, καθώς πάνω από 11 εκατομμύρια εκτοπισμένοι άνθρωποι, ανάμεσά τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος και αιχμάλωτοι πολέμου, προσπαθούσαν να επιστρέψουν σε πατρίδες που συχνά δεν υπήρχαν πια.
Η πολιτική μοίρα της Ευρώπης σφραγίστηκε τον Ιούνιο του 1945 με τη Διακήρυξη του Βερολίνου, η οποία χώρισε τη Γερμανία και την πρωτεύουσά της σε τέσσερις ζώνες κατοχής. Αυτή η διανομή δημιούργησε τις βάσεις για τον Ψυχρό Πόλεμο, μετατρέποντας το Βερολίνο σε ένα νησί έντασης μέσα σε μια σοβιετική θάλασσα. Ενώ η Ευρώπη προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της, ο πόλεμος στον Ειρηνικό μαινόταν ακόμα. Χρειάστηκαν οι ατομικοί βομβαρδισμοί στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, καθώς και η σοβιετική εισβολή στη Μαντζουρία, για να αναγκαστεί η Ιαπωνία σε παράδοση τον Αύγουστο, κλείνοντας οριστικά το πιο θανατηφόρο κεφάλαιο της ανθρώπινης ιστορίας.