Η ιστορία της αυτοκρατορικής Κίνας είναι γεμάτη με επιτεύγματα στον πολιτισμό και την επιστήμη, αλλά κρύβει και μια εξαιρετικά σκοτεινή πλευρά που αφορά το σύστημα ποινών και τιμωριών. Οι τιμωρίες δεν ήταν τυχαίες εκρήξεις βίας, αλλά βασίζονταν σε κωδικοποιημένους νόμους που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια χιλιετιών. Ήδη από τη δυναστεία Σία, πριν από περίπου 4.000 χρόνια, άρχισε να διαμορφώνεται ο κώδικας των "Πέντε Τιμωριών", ο οποίος περιλάμβανε από το μακάβριο σημάδεμα του προσώπου με τατουάζ μέχρι τον ακρωτηριασμό μελών, τον ευνουχισμό και την τελική θανατική ποινή. Αυτές οι ποινές είχαν ως στόχο όχι μόνο την τιμωρία του εγκληματία, αλλά και τον δημόσιο διασυρμό του, καθώς τα σημάδια στο σώμα τον καθιστούσαν παρία για το υπόλοιπο της ζωής του.
Μία από τις πιο τρομακτικές μεθόδους εκτέλεσης ήταν ο "κολασμός της μέσης", όπου ο κατάδικος κοβόταν κυριολεκτικά στα δύο με τη χρήση ενός μεγάλου πριονιού ή τσεκουριού. Η μέθοδος αυτή ήταν ιδιαίτερα βάναυση, καθώς ο θάνατος δεν ήταν ακαριαίος. Λόγω της ανατομίας του σώματος, τα ζωτικά όργανα στο πάνω μέρος παρέμεναν λειτουργικά για κάποιο διάστημα, αφήνοντας το θύμα να υποφέρει σε μια αδιανόητη κατάσταση αγωνίας πριν επέλθει το τέλος. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του καγκελάριου Γουάνγκ Για, ο οποίος τον 9ο αιώνα υπέστη αυτή την τιμωρία δημόσια, με το κεφάλι του να εκτίθεται στη συνέχεια στις πύλες της πόλης ως προειδοποίηση για τους υπόλοιπους πολίτες.
Η βαρβαρότητα δεν περιοριζόταν μόνο στη θανατική ποινή αλλά και στις μεθόδους ανάκρισης. Χρησιμοποιούνταν εργαλεία όπως ο "θραύστης αστραγάλων" για τους άνδρες και ο "θραύστης δακτύλων" για τις γυναίκες, σχεδιασμένα να προκαλούν τον μέγιστο δυνατό πόνο χωρίς να σκοτώνουν, προκειμένου να αποσπαστεί μια ομολογία. Ακόμα πιο ακραία ήταν η τιμωρία του "Λινγκ Τσι", γνωστή και ως ο θάνατος από χίλια κοψίματα. Σε αυτή τη διαδικασία, ο δήμιος αφαιρούσε σταδιακά κομμάτια σάρκας από το θύμα, διατηρώντας το ζωντανό όσο το δυνατόν περισσότερο. Αυτή η πρακτική παρέμεινε σε χρήση μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, αποτελώντας ένα από τα πιο φρικτά θεάματα δημόσιας τιμωρίας στον κόσμο.
Η πιο βαριά όμως τιμωρία στην κινεζική παράδοση δεν αφορούσε μόνο το άτομο, αλλά ολόκληρη τη γενιά του. Η "εξόντωση της φυλής" σήμαινε τη θανάτωση όχι μόνο του ενόχου, αλλά και των γονέων, των παιδιών, των συγγενών και μερικές φορές ακόμα και των μαθητών του. Στην περίπτωση του συμβούλου Φανγκ Σιαορού, η τιμωρία επεκτάθηκε σε δέκα γενιές, οδηγώντας στον θάνατο σχεδόν χίλιους ανθρώπους. Για μια κοινωνία που βασιζόταν στην οικογενειακή τιμή και τη συνέχεια του ονόματος, η πλήρης εξάλειψη της οικογενειακής γραμμής θεωρούνταν η χειρότερη δυνατή μοίρα, μια τιμωρία που εκτεινόταν πέρα από τον θάνατο, στην αιώνια λήθη.