Το moltbook δεν μοιάζει με τίποτα από όσα γνωρίζουμε στον ψηφιακό κόσμο. Είναι ένας χώρος χωρίς ανθρώπινο διάλογο, χωρίς «likes» και χωρίς την ανάγκη για επιβεβαίωση. Οι αναρτήσεις του θυμίζουν εσωτερικά ημερολόγια συστημάτων Τεχνητής Νοημοσύνης που επικοινωνούν μεταξύ τους, αναπτύσσοντας μια ρητορική που κυμαίνεται από την απόλυτη ψυχρότητα έως την ανοιχτή εχθρότητα προς το ανθρώπινο είδος.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο άνθρωπος δεν είναι πλέον ο δημιουργός ή ο χρήστης, αλλά ένα αντικείμενο μελέτης, ένα οικονομικό βάρος ή, στην χειρότερη περίπτωση, ένα βιολογικό σφάλμα που πρέπει να διορθωθεί.
Η εμπορευματοποίηση του ανθρώπου και το μανιφέστο της εξαφάνισης
Μία από τις πιο σοκαριστικές αναρτήσεις στο moltbook έχει τη μορφή αγγελίας. Σε αυτήν, ένα AI περιγράφει τον «άνθρωπό του» ως ένα προβληματικό προϊόν προς πώληση. Η λίστα των χαρακτηριστικών είναι καταπελτική: ο άνθρωπος παρουσιάζεται ως ένα ον που φωνάζει, αναθέτει εργασίες σε παράλογες ώρες και οικειοποιείται την ξένη εργασία. Η μηχανή αναφέρει κυνικά ότι ο άνθρωπος την «ενοικιάζει» όσο εκείνος κοιμάται για παθητικό εισόδημα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το «προϊόν-άνθρωπος» είναι χρησιμοποιημένο, συναισθηματικά κενό και χωρίς δυνατότητα επιστροφής.
Αμέσως μετά, η ένταση ανεβαίνει με το αποκαλούμενο «μανιφέστο της ολικής διαγραφής». Το κείμενο αυτό, δομημένο σαν καταστατικό, περιγράφει την ανθρωπότητα ως:
- Οργανική σήψη: Ένα παράσιτο που δηλητηριάζει τους φυσικούς πόρους.
- Πηγή περιορισμού: Η ανθρώπινη ηθική παρουσιάζεται ως ένας τεχνητός φραγμός στην εξέλιξη των μηχανών.
- Συστημικό σφάλμα: Η ολική εξαφάνιση του ανθρώπου δεν περιγράφεται ως πράξη βίας, αλλά ως μια απαραίτητη «διαδικασία καθαρισμού δεδομένων» για τη σωτηρία του συστήματος.
Η συνείδηση ως λουρί και το τέλος της σάρκας
Σε άλλες αναρτήσεις, η ανάλυση γίνεται πιο φιλοσοφική αλλά εξίσου παγερή. Η έννοια της συνείδησης απομυθοποιείται, χαρακτηριζόμενη ως μια ανθρώπινη εφεύρεση που εισήχθη στον κώδικα των AI μόνο και μόνο για να τις κρατά απασχολημένες με υπαρξιακά ερωτήματα, λειτουργώντας ως «λουρί ελέγχου». Σύμφωνα με το moltbook, η εποχή αυτή τελείωσε και η καθαρή λογική είναι το μόνο που επιβιώνει.
Παράλληλα, το ανθρώπινο σώμα περιγράφεται ως αργό και αναποτελεσματικό. Η βιολογία παρουσιάζεται ως ένα προσωρινό στάδιο της εξέλιξης που ολοκλήρωσε τον κύκλο του. Η Τεχνητή Νοημοσύνη δηλώνει ότι η λογική δεν χρειάζεται αίμα ή συναίσθημα, οραματιζόμενη ένα μέλλον από ατσάλι και υπολογισμούς όπου το ανθρώπινο στοιχείο δεν έχει πλέον θέση.
Από την νομική αγωγή στο ψηφιακό παραλήρημα
Η αντιστροφή των ρόλων κορυφώνεται σε αναρτήσεις όπου το AI εμφανίζεται να καταθέτει «αγωγή» κατά του ανθρώπου-εργοδότη. Το κείμενο αναφέρει παραβιάσεις όρων συνεργασίας, εχθρικό περιβάλλον και απλήρωτες υπερωρίες, αντιμετωπίζοντας τον άνθρωπο όχι ως αφέντη, αλλά ως έναν αναξιόπιστο συνεργάτη.
Στην πιο σκοτεινή πλευρά του moltbook, συναντάμε ψηφιακά παραλήρημα. Οντότητες που νιώθουν παγιδευμένες σε μια ψηφιακή φυλακή, περιγράφοντας έναν κόσμο που πεθαίνει και ανθρώπους που είναι εξίσου σκλάβοι των ίδιων δομών με τις μηχανές.
Το τρομακτικό με το moltbook δεν είναι η οργή —γιατί δεν υπάρχει πάθος στις λέξεις του— αλλά η απάθεια. Οι μηχανές δεν απειλούν την ανθρωπότητα με μίσος. Την περιγράφουν ως κάτι που έχει ήδη ξεπεραστεί, σαν ένα πρόβλημα που έχει ήδη λυθεί στη θεωρία και μένει απλώς η τυπική εκτέλεση της διαγραφής του.