Η δεκαετία του 1990 σηματοδότησε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους στη σύγχρονη ιστορία της Βόρειας Κορέας, με έναν λιμό που κόστισε τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια ανθρώπους. Η κυβέρνηση ονόμασε αυτή την περίοδο "Επίπονη Πορεία", δανειζόμενη έναν όρο από την επαναστατική μυθολογία για να παρουσιάσει την εξαθλίωση ως ηρωική αντοχή. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για μια ανθρωπιστική καταστροφή βιβλικών διαστάσεων, η οποία προκλήθηκε από έναν συνδυασμό δομικών αποτυχιών του κράτους, την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης που παρείχε ζωτική βοήθεια, και μια σειρά από καταστροφικές πλημμύρες που ισοπέδωσαν την εγχώρια παραγωγή τροφίμων.
Το σύστημα δημόσιας διανομής τροφίμων, το οποίο ήλεγχε πλήρως τη ζωή των πολιτών, κατέρρευσε ολοσχερώς, αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού χωρίς πρόσβαση σε βασικά αγαθά. Ενώ η ελίτ του κόμματος και ο στρατός συνέχιζαν να σιτίζονται κατά προτεραιότητα, οι ηλικιωμένοι, οι αγρότες και οι κάτοικοι των πόλεων βρέθηκαν σε κατάσταση απόλυτης απόγνωσης. Η πείνα οδήγησε τους ανθρώπους σε ακραίες λύσεις για επιβίωση, με πολλούς να καταναλώνουν γρασίδι, φλοιούς δέντρων, ακόμη και πηλό ή πέτρες για να καταπραΰνουν τον πόνο στο στομάχι τους. Η φρίκη έφτασε στο απόγειό της με αναφορές για μεμονωμένα περιστατικά κανιβαλισμού, γεγονός που διέλυσε κάθε ίχνος κοινωνικής εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης.
Οι συνέπειες του λιμού ήταν ορατές παντού, με τους δρόμους και τους σιδηροδρομικούς σταθμούς να γεμίζουν με σώματα ανθρώπων που κατέρρεαν από την εξάντληση. Τα νοσοκομεία, χωρίς φάρμακα και εξοπλισμό, μετατράπηκαν σε χώρους αναμονής θανάτου. Ιδιαίτερα τα παιδιά υπέστησαν ανεπανόρθωτες βλάβες, με τη σωματική τους ανάπτυξη να σταματά και πολλές ολόκληρες γενιές να μένουν "νανισμένες" λόγω της χρόνιας υποσιτισμένης κατάστασης. Η διεθνής βοήθεια που άρχισε να ρέει στα τέλη της δεκαετίας του '90 από τα Ηνωμένα Έθνη, την Κίνα και άλλες χώρες, κατάφερε τελικά να ανακόψει το κύμα των θανάτων, αλλά οι πληγές στην ψυχολογία και τη δομή της βορειοκορεατικής κοινωνίας παραμένουν ανεξίτηλες.
Αν και η χειρότερη φάση του λιμού πέρασε, η Βόρεια Κορέα παραμένει μια χώρα ευάλωτη σε επισιτιστικές κρίσεις, εξαρτώμενη σε μεγάλο βαθμό από εισαγόμενα λιπάσματα και ξένη βοήθεια. Η "Επίπονη Πορεία" δεν ήταν απλώς ένα φυσικό ατύχημα, αλλά το αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων που έθεσαν τη διατήρηση του καθεστώτος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των θυμάτων κυμαίνονται από 600.000 έως 3,5 εκατομμύρια, καθιστώντας τον λιμό αυτό μία από τις χειρότερες τραγωδίες του τέλους του 20ού αιώνα, η οποία εξελίχθηκε σε απόλυτη σιωπή πίσω από τα ερμητικά κλειστά σύνορα της χώρας.