Η εικόνα που είχαμε για το ηλιακό μας σύστημα από τα σχολικά βιβλία έχει ανατραπεί πλήρως από τις πρόσφατες ανακαλύψεις των διαστημικών αποστολών. Το ταξίδι μας στις παρυφές του διαστήματος ξεκινά από τη Ζώνη του Κάιπερ, μια τεράστια περιοχή γεμάτη παγωμένα υπολείμματα από τη γέννηση του συστήματός μας. Χάρη στην αποστολή New Horizons, είδαμε για πρώτη φορά την πολυπλοκότητα του Πλούτωνα και τον παράξενο, πρωτόγονο κόσμο του Άρακοθ. Αυτή η περιοχή λειτουργεί ως μια κοσμική χρονοκάψουλα, διατηρώντας ανέγγιχτα τα υλικά που δημιούργησαν τους πλανήτες και τον Ήλιο πριν από δισεκατομμύρια χρόνια.
Πιο μακριά, στο αόρατο όριο όπου η βαρυτική έλξη του Ήλιου αρχίζει να εξασθενεί, βρίσκεται το Νέφος του Όορτ. Πρόκειται για ένα γιγάντιο σφαιρικό κέλυφος που φιλοξενεί τρισεκατομμύρια παγωμένα αντικείμενα και πυρήνες κομητών. Αν και δεν έχει παρατηρηθεί άμεσα λόγω της τεράστιας απόστασης, οι επιστήμονες γνωρίζουν την ύπαρξή του από την τροχιά κομητών μακράς περιόδου, όπως ο Χέιλ-Μποπ. Το Νέφος του Όορτ είναι βαρυτικά εύθραυστο και οι ελάχιστες ωθήσεις από διερχόμενα άστρα μπορούν να στείλουν παγωμένους γίγαντες σε πορεία σύγκρουσης με τους εσωτερικούς πλανήτες, αποτελώντας μια διαρκή υπενθύμιση των κινδύνων που παραμονεύουν στο βαθύ διάστημα.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα είναι η ύπαρξη της ηλιόσφαιρας, μιας τεράστιας φυσαλίδας δύναμης που δημιουργείται από τον ηλιακό άνεμο. Αυτή η αόρατη ασπίδα προστατεύει τη Γη και τους άλλους πλανήτες από τις θανατηφόρες κοσμικές ακτίνες του γαλαξία. Τα διαστημόπλοια Voyager 1 και 2, τα οποία ταξιδεύουν από τη δεκαετία του '70, κατάφεραν να διασχίσουν αυτό το όριο, αποκαλύπτοντας τον λεγόμενο "τοίχο της φωτιάς". Πρόκειται για μια ζώνη συμπιεσμένου πλάσματος με ακραίες θερμοκρασίες που φτάνουν τους 30.000 έως 50.000 βαθμούς Κέλβιν, σημειώνοντας το σημείο όπου η κυριαρχία του Ήλιου δίνει τη θέση της στο διαστρικό διάστημα.
Παραδόξως, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι το ηλιακό μας σύστημα δεν διαθέτει το κλασικό "κύμα τόξου" που αναμενόταν, παρόμοιο με το κύμα που δημιουργεί ένα πλοίο στο νερό. Τα δεδομένα από την αποστολή IBEX έδειξαν ότι ο Ήλιος κινείται στον γαλαξία με μια ταχύτητα που, αν και μας φαίνεται μεγάλη, δεν είναι αρκετά ισχυρή για να δημιουργήσει ένα βίαιο κρουστικό κύμα στο τοπικό διαστρικό περιβάλλον. Αντίθετα, σχηματίζεται ένα διακριτικό, ήπιο κύμα συμπιεσμένου αερίου. Αυτό το ήρεμο περιβάλλον δείχνει ότι το ηλιακό μας σύστημα βρίσκεται σε μια προστατευμένη γειτονιά του γαλαξία, επιτρέποντας στη ζωή να αναπτυχθεί και να επιβιώσει κάτω από την προστατευτική ομπρέλα της ηλιόσφαιρας.