Η πρόσφατη επιτυχία της σειράς "Ριφιφί" έφερε ξανά στο προσκήνιο μια από τις πιο θλιβερές και εξοργιστικές ιστορίες της σύγχρονης Ελλάδας, η οποία είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο στα τέλη της δεκαετίας του '90. Πρόκειται για την περίπτωση του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλη, ενός παιδιού μόλις 18 μηνών που διαγνώστηκε με μια σπάνια και επιθετική μορφή παιδικού καρκίνου. Η μόνη του ελπίδα για ζωή ήταν μια εξειδικευμένη και πανάκριβη θεραπεία σε νοσοκομείο των Ηνωμένων Πολιτειών, το κόστος της οποίας η οικογένειά του ήταν αδύνατον να καλύψει με δικά της μέσα.
Η ανταπόκριση της ελληνικής κοινωνίας ήταν συγκινητική και άμεση, καθώς μέσα από τηλεοπτικούς εράνους και την κινητοποίηση του κόσμου, συγκεντρώθηκε σε ελάχιστο χρόνο το ποσό των 100 εκατομμυρίων δραχμών. Τα χρήματα αυτά κατατέθηκαν σε έναν λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας, με σκοπό την άμεση εκταμίευσή τους για τη μεταφορά και τη νοσηλεία του παιδιού στο εξωτερικό. Ωστόσο, εκεί ξεκίνησε ένας απίστευτος γραφειοκρατικός εφιάλτης. Η τράπεζα, βασιζόμενη σε έναν αναχρονιστικό νόμο του 1931 περί εράνων, αρνήθηκε να αποδεσμεύσει το ποσό, υποστηρίζοντας ότι ο λογαριασμός δεν πληρούσε τις τυπικές προϋποθέσεις που όριζε η τότε νομοθεσία.
Παρά την τεράστια δημόσια κατακραυγή και τις απεγνωσμένες εκκλήσεις των γονιών, οι υπεύθυνοι παρέμειναν προσκολλημένοι στο πρωτόκολλο, αγνοώντας το γεγονός ότι κάθε ώρα που περνούσε ήταν κρίσιμη για τη ζωή του μικρού Παναγιώτη. Η δικαιοσύνη και το κράτος κινήθηκαν με ρυθμούς που δεν συμβάδιζαν με την κατεπείγουσα φύση του περιστατικού. Όταν τελικά οι διαδικασίες προχώρησαν και ο νόμος άλλαξε –εν μέρει χάρη στις αντιδράσεις για τη συγκεκριμένη υπόθεση– ήταν πλέον πολύ αργά. Ο μικρός Παναγιώτης έχασε τη μάχη για τη ζωή το 1999, πριν προλάβει να λάβει τη βοήθεια που ο κόσμος του είχε προσφέρει απλόχερα.
Η ιστορία αυτή παραμένει μέχρι σήμερα ένα σκοτεινό παράδειγμα του πόσο ψυχρά και απάνθρωπα μπορεί να λειτουργήσει ένα σύστημα όταν οι κανόνες τίθενται πάνω από την ίδια τη ζωή. Παρόλο που η υπόθεση έφτασε μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι εμπλεκόμενοι κρίθηκαν αθώοι, καθώς λειτούργησαν εντός των τότε νομικών πλαισίων. Το μόνο "θετικό" που προέκυψε από αυτή την τραγωδία ήταν η αλλαγή της νομοθεσίας, η οποία επέτρεψε σε άλλα παιδιά στο μέλλον να λάβουν έγκαιρα τις απαραίτητες θεραπείες. Η μνήμη του Παναγιώτη, ωστόσο, παραμένει μια διαρκής υπενθύμιση ότι η κοινωνική πρόνοια και η ανθρωπιά δεν πρέπει ποτέ να γίνονται έρμαια της γραφειοκρατίας.