Ο όρος serial killer περιγράφει το άτομο που διαπράττει δύο ή περισσότερες δολοφονίες σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, με τα κίνητρα να είναι συνήθως βαθιά ψυχολογικά. Ενώ διεθνώς, και ειδικά στις ΗΠΑ, το FBI εκτιμά ότι υπάρχουν δεκάδες ενεργοί κατά συρροή δολοφόνοι ανά πάσα στιγμή, η Ελλάδα θεωρείται μια χώρα με εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά τέτοιων εγκλημάτων. Παρά την πεποίθηση ότι «αυτά δεν συμβαίνουν εδώ», η ελληνική εγκληματολογία έχει καταγράψει περιπτώσεις που πάγωσαν το πανελλήνιο, αποδεικνύοντας ότι ο σκοτεινός ψυχισμός ενός μανιακού δολοφόνου δεν γνωρίζει σύνορα.
Δημήτρης Βακρινός: Ο «άνθρωπος της καρπαζιάς» που ένιωσε θεός
Η περίπτωση του Δημήτρη Βακρινού είναι ίσως η πιο αντιπροσωπευτική του όρου στην Ελλάδα. Ο οδηγός ταξί που συνελήφθη το 1996 ομολόγησε έξι δολοφονίες και επτά απόπειρες μέσα σε μια δεκαετία. Το κίνητρό του ήταν η εκδίκηση για την υποτίμηση που ένιωθε από το περιβάλλον του. Χρησιμοποιούσε το όπλο για να αντλήσει δύναμη, σκοτώνοντας ανθρώπους για ασήμαντες αφορμές, όπως μια χαμένη κούρσα ή ένα σχόλιο για το ανάστημά του. Χαρακτηριστική ήταν η δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας την οποία έκαψε ζωντανή επειδή τον αποκάλεσε «κοντό». Ο Βακρινός δεν οδηγήθηκε ποτέ σε δίκη, καθώς έβαλε τέλος στη ζωή του μέσα στο κελί του το 1997.
Αντώνης Δαγκλής: Ο δολοφόνος με το λευκό βαν
Ο Αντώνης Δαγκλής θεωρείται από πολλούς ο πρώτος επίσημος serial killer της χώρας, με δράση ιδιαίτερα ειδεχθή. Στοχοποιούσε ιερόδουλες στα δυτικά προάστια, τις οποίες στραγγάλιζε και στη συνέχεια τεμάχιζε με ανατριχιαστική μεθοδικότητα. Η σύλληψή του το 1996 αποκάλυψε έναν άνθρωπο που μετέφερε τα τραύματα της παιδικής του ηλικίας στα θύματά του, δηλώνοντας μάλιστα στο δικαστήριο πως κάθε φορά που σκότωνε, νόμιζε ότι σκότωνε τη μητέρα του. Η ομολογία του προκάλεσε την κατάρρευση της ίδιας της μητέρας του μέσα στην αίθουσα. Αυτοκτόνησε στις φυλακές το 1997, εκτίοντας ποινή 13 φορές ισόβια.
Οι «Δράκοι» που στοίχειωσαν τις νύχτες της Αθήνας
Δύο άλλες υποθέσεις που σημάδεψαν τα 80s ήταν αυτές του Κυριάκου Παπαχρόνη και του Σπύρου Μπέσκου. Ο Παπαχρόνης, γνωστός ως «Δράκος της Δράμας», ήταν ένας έφεδρος ανθυπολοχαγός των ΛΟΚ που τρομοκρατούσε γυναίκες, έχοντας εμμονή με τον ήχο των τακουνιών. Αντίστοιχα, ο Σπύρος Μπέσκος, ο «Δράκος της Παραλιακής», ήταν ένας υπεράνω πάσης υποψίας φυσικοθεραπευτής και οικογενειάρχης που δρούσε τα Σαββατοκύριακα, βιάζοντας και στραγγαλίζοντας νεαρές κοπέλες. Η σύλληψη του Μπέσκου έγινε δυνατή χάρη σε μια αστυνομικό που λειτούργησε ως δόλωμα, οδηγώντας στην αποκάλυψη της διπλής του ζωής.
Ρατσιστικό μίσος και spree killing: Η υπόθεση Καζάκου
Μια διαφορετική αλλά εξίσου σοκαριστική περίπτωση ήταν αυτή του Παντελή Καζάκου το 1999. Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα, ο υπάλληλος της ΕΡΤ εξαπέλυσε ένα ανθρωποκυνηγητό με ρατσιστικά κίνητρα στο κέντρο της Αθήνας, σκοτώνοντας δύο μετανάστες και τραυματίζοντας άλλους. Αν και η δράση του ήταν κατά συρροή, η έλλειψη μεγάλου χρονικού διαστήματος ανάμεσα στις επιθέσεις τον κατατάσσει συχνά στην κατηγορία του «spree killer», ενός δολοφόνου δηλαδή που δρα σε μια συνεχή έκρηξη βίας.
Ο Δράκος της Βουλιαγμένης και το μυστήριο με το μέντιουμ
Γυρνώντας τον χρόνο πίσω στη δεκαετία του '50, συναντάμε την υπόθεση του Μιχάλη Στεφανόπουλου, του «Δράκου της Βουλιαγμένης». Η υπόθεση αυτή έμεινε στην ιστορία όχι μόνο για τις δολοφονικές επιθέσεις σε ζευγάρια στο Καβούρι, αλλά και για τον τρόπο σύλληψης του δράστη. Η αστυνομία οδηγήθηκε στον Στεφανόπουλο μετά από τις υποδείξεις του διάσημου μέντιουμ της εποχής, Ελένης Κικίδου. Αν και οι περιγραφές της ήταν συγκλονιστικά ακριβείς, πολλοί υποστήριξαν αργότερα πως επρόκειτο για ένα καλοστημένο δημοσιογραφικό κόλπο, όπου οι πληροφορίες είχαν συλλεχθεί από ερευνητές και παρουσιάστηκαν ως «όραμα» για να προκληθεί αίσθηση.