Η κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οδήγησε σε μια σειρά από βίαιες συγκρούσεις, με αποκορύφωμα τη γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα τον Ιούλιο του 1995. Η περιοχή αυτή είχε κηρυχθεί «ασφαλής ζώνη» από τα Ηνωμένα Έθνη, προσφέροντας καταφύγιο σε χιλιάδες Βόσνιους μουσουλμάνους (Βόσνιους) που διέφευγαν από τις εθνοκαθάρσεις των Σερβοβοσνίων. Ωστόσο, η αδράνεια της διεθνούς κοινότητας και η έλλειψη αποφασιστικής στρατιωτικής δράσης επέτρεψαν στις δυνάμεις του Ράτκο Μλάντιτς να παραβιάσουν την προστασία του ΟΗΕ, οδηγώντας στην πιο πολύνεκρη θηριωδία σε ευρωπαϊκό έδαφος μετά το Ολοκαύτωμα.
Η επίθεση ξεκίνησε στις 6 Ιουλίου 1995, με τον στρατό της Δημοκρατίας της Σέρπσκα να υπερφαλαγγίζει τους λιγοστούς Ολλανδούς κυανόκρανους. Παρά τις εκκλήσεις για αεροπορική υποστήριξη από το ΝΑΤΟ, οι απειλές των Σέρβων ότι θα εκτελέσουν Ολλανδούς ομήρους πάγωσαν κάθε επιχείρηση. Καθώς η πόλη έπεφτε, χιλιάδες άμαχοι κατέφυγαν στο αρχηγείο του ΟΗΕ στο Ποτοτσάρι, ενώ μια μεγάλη φάλαγγα ανδρών προσπάθησε να διαφύγει μέσα από τα βουνά προς τις ελεύθερες περιοχές. Στο Ποτοτσάρι, οι Σερβοβόσνιοι στρατιώτες άρχισαν να χωρίζουν συστηματικά τους άνδρες και τα αγόρια από τις γυναίκες, συχνά μπροστά στα μάτια των ανήμπορων ειρηνευτών, με αναφορές για σεξουαλικές κακοποιήσεις και συνοπτικές εκτελέσεις να πληθαίνουν.
Η επόμενη φάση του σχεδίου ήταν η μαζική εξόντωση. Περίπου 8.300 άνδρες και αγόρια μεταφέρθηκαν σε διάφορες τοποθεσίες, όπως αποθήκες, γήπεδα ποδοσφαίρου και χωράφια, όπου εκτελέστηκαν ομαδικά με πολυβόλα. Η διαδικασία ήταν τόσο κυνική και μεθοδική που χρησιμοποιήθηκαν μπουλντόζες για να θάψουν τα πτώματα σε μαζικούς τάφους, οι οποίοι αργότερα ξανανοίχτηκαν και μεταφέρθηκαν σε άλλα σημεία σε μια προσπάθεια απόκρυψης των στοιχείων. Οι μαρτυρίες των ελάχιστων επιζώντων περιγράφουν σκηνές απόλυτου τρόμου, όπου οι εκτελεστές συνέχιζαν το έργο τους επί ημέρες, σταματώντας μόνο λόγω σωματικής εξάντλησης από τις συνεχείς δολοφονίες.
Η γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα δεν ήταν ένα τυχαίο ξέσπασμα βίας, αλλά ένα προμελετημένο έγκλημα με στόχο τη δημιουργία μιας εθνικά καθαρής «Μεγάλης Σερβίας». Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν τελικά στην ίδρυση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία, το οποίο καταδίκασε τον Ράτκο Μλάντιτς και τον Ράντοβαν Κάρατζιτς σε ισόβια κάθειρξη για γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η Σρεμπρένιτσα παραμένει μια ανοιχτή πληγή στην ιστορία της Ευρώπης, υπενθυμίζοντας τις καταστροφικές συνέπειες της οικονομικής αστάθειας, του εθνικισμού και της καθυστερημένης διεθνούς αντίδρασης απέναντι στη βαρβαρότητα.