Είκοσι επτά αιώνες πριν από τις επαναστατικές θεωρίες του Στίβεν Χόκινγκ για τη γέννηση του Σύμπαντος, ένας κορυφαίος λυρικός ποιητής της αρχαιότητας, ο Αλκμάν, φαίνεται πως είχε ήδη περιγράψει τη δημιουργία του κόσμου με έναν τρόπο που εκπλήσσει τη σύγχρονη επιστήμη. Μέσα από μια διεπιστημονική εργασία αστροφυσικών του Πανεπιστημίου Αθηνών, αποκαλύπτεται ότι οι στίχοι του ποιητή από τον 7ο π.Χ. αιώνα δεν ήταν απλώς λογοτεχνία, αλλά μια διαισθητική προσέγγιση της κοσμογονίας που ταυτίζεται με σύγχρονες υποθέσεις για τις λευκές οπές και τη σημειακή ιδιομορφία.
Η επιστημονική αυτή σύνδεση βασίστηκε στη μελέτη του περίφημου παπύρου 2390 της Οξυρρύγχου, ο οποίος έφερε στο φως τμήματα ενός σχολίου πάνω στο έργο του Αλκμάνος. Σύμφωνα με τους ερευνητές Μάνο Δανέζη, Ευστράτιο Θεοδοσίου, Θεοφάνη Γραμμένο και Μαργιέλα Σταθοπούλου, ο ποιητής περιγράφει μια κατάσταση όπου η ύλη ήταν αρχικά ταραγμένη και αδιαμόρφωτη. Από αυτή την «αποίηση» κατάσταση, αναδύθηκε η Θέτις —μια μορφή-τεχνίτης που το όνομά της παραπέμπει στην ταξινόμηση και την τοποθέτηση— η οποία άρχισε να βάζει τάξη στο αρχέγονο χάος.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο στην κοσμολογία του Αλκμάνος είναι η έννοια του «Πόρου» και του «Τέκμωρ». Ο Πόρος περιγράφεται ως μια στενή διάβαση ή ένας διάδρομος, ο οποίος λειτούργησε ως η «αρχή» για τη μετάβαση της ύλης από το μη ορατό πεδίο στο αισθητό Σύμπαν. Στη σύγχρονη φυσική, αυτή η έννοια μπορεί να ταυτιστεί με τον «λώρο Αϊνστάιν-Ρόζεν», τη γέφυρα δηλαδή που συνδέει διαφορετικές περιοχές του χωροχρόνου ή παράλληλα σύμπαντα. Το Τέκμωρ, από την άλλη πλευρά, ορίζεται ως το όριο ή το τέλος αυτής της διαδρομής, το σημείο όπου η ύλη αποκτά μορφή και γίνεται αντιληπτή ως Ήλιος, Σελήνη και φως.
Η ανάλυση των αστροφυσικών υποδεικνύει ότι το μοντέλο του Αλκμάνος περιγράφει τη γέννηση του αστρικού Σύμπαντος από μια «σημειακή ιδιομορφία» στο εσωτερικό μιας λευκής οπής. Η λευκή οπή, που θεωρείται η χρονικά ανεστραμμένη μορφή μιας μαύρης τρύπας, εκπέμπει ύλη και ενέργεια προς τα έξω, ακριβώς όπως περιγράφει ο ποιητής τη στιγμή που μετά το Τέκμωρ εμφανίζεται η «Ημέρα». Είναι αξιοσημείωτο ότι ο σχολιαστής του παπύρου διευκρινίζει πως το φως της ημέρας δεν δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από τον Ήλιο, αλλά «υποβοηθήθηκε» από αυτόν, μια αναφορά που παραπέμπει στη σύγχρονη έννοια της διάχυτης ακτινοβολίας στο πρώιμο Σύμπαν.
Αυτή η παγκόσμια πρωτοτυπία στη σύνδεση της αρχαίας ποίησης με την αστροφυσική αποδεικνύει ότι οι Έλληνες στοχαστές είχαν συλλάβει θεωρητικά μοντέλα που η επιστήμη χρειάστηκε χιλιάδες χρόνια για να αποδείξει μαθηματικά. Ο Αλκμάν, πέρα από το λυρισμό του, αναδεικνύεται σε έναν πρώιμο κοσμολόγο, του οποίου η «Θέτις», ο «Πόρος» και το «Τέκμωρ» αποτελούν τις ποιητικές αντιστοιχίες των εξισώσεων που περιγράφουν σήμερα τη Μεγάλη Έκρηξη και τη δομή του χωροχρόνου.