Ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος υπήρξε ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα πρόσωπα της περιόδου της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, συνδέοντας το όνομά του με τις πιο σκοτεινές στιγμές της επταετίας. Γεννημένος στη Μεσσηνία το 1919, σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος και έζησε για πολλά χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με την επικράτηση του πραξικοπήματος το 1967, επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε κρίσιμα κυβερνητικά πόστα, όπως το Υπουργείο Οικονομικών και το Υπουργείο Εσωτερικών. Η κορύφωση της πολιτικής του πορείας ήρθε τον Νοέμβριο του 1973, όταν διορίστηκε πρωθυπουργός από τον Δημήτριο Ιωαννίδη, μετά την ανατροπή του Γεωργίου Παπαδόπουλου, θέση την οποία διατήρησε μέχρι την κατάρρευση του καθεστώτος και την αποκατάσταση της δημοκρατίας τον Ιούλιο του 1974.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της πορείας του Ανδρουτσόπουλου ήταν το ακαδημαϊκό του βιογραφικό, το οποίο παρουσιαζόταν ως εξαιρετικά πλούσιο, με πτυχία και διδακτορικά από κορυφαία πανεπιστήμια των ΗΠΑ, όπως αυτό του Σικάγου. Ωστόσο, μια αποκαλυπτική έρευνα της εφημερίδας Chicago Daily News το 1974 κατέρριψε αυτούς τους ισχυρισμούς, αποδεικνύοντας ότι ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός δεν είχε λάβει ποτέ τα πτυχία που επικαλούνταν. Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αμερική, εργαζόταν σε ταπεινές θέσεις, όπως νυχτερινός ταμείας σε εστιατόριο και μεταφραστής, ενώ τα ιδρύματα από τα οποία υποτίθεται ότι είχε αποφοιτήσει είτε δεν υπήρχαν, είτε δεν τον είχαν καταγράψει ποτέ ως πτυχιούχο.
Μετά τη μεταπολίτευση, ο Ανδρουτσόπουλος βρέθηκε αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη, κατηγορούμενος για εσχάτη προδοσία λόγω της συμμετοχής του στην κυβέρνηση της δικτατορίας. Παρόλα αυτά, δεν δικάστηκε ποτέ για τις συγκεκριμένες πράξεις, καθώς ο Άρειος Πάγος χαρακτήρισε το αδίκημα των υπουργών της χούντας ως «στιγμιαίο», μια απόφαση που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και ειρωνικά σχόλια στην κοινή γνώμη. Η στάση του κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο υπήρξε επίσης αντικείμενο σφοδρής κριτικής, με ξένους διπλωμάτες να περιγράφουν την κυβέρνησή του ως ένα «κατασκεύασμα» που εξαφανίστηκε την κρίσιμη στιγμή της εθνικής τραγωδίας.
Παρά την πολιτική του απαξίωση, ο Ανδρουτσόπουλος παρέμεινε αμετανόητος και αρνήθηκε να συνεργαστεί με το ελληνικό κοινοβούλιο όταν άνοιξε ο «φάκελος της Κύπρου» τη δεκαετία του '80. Προσπάθησε μάλιστα να υπερασπιστεί την υστεροφημία του γράφοντας ένα βιβλίο, μέσω του οποίου επιχείρησε να αποτινάξει τον χαρακτηρισμό του «πρωθυπουργού-μαριονέτα». Πέθανε στην Αθήνα το 2000 σε ηλικία 81 ετών, αφήνοντας πίσω του την εικόνα ενός ανθρώπου που υπηρέτησε πιστά ένα αυταρχικό καθεστώς, στηριζόμενος σε μια πλασματική ακαδημαϊκή και πολιτική υπόσταση.