Στις 15 Μαρτίου του 44 π.Χ., μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας εκτυλίχθηκε στην καρδιά της Ρώμης. Ο Ιούλιος Καίσαρ, ο άνθρωπος που είχε συγκεντρώσει στα χέρια του αδιανόητη δύναμη, πέρασε το κατώφλι της Κούριας του Πομπήιου για μια συνεδρίαση της Συγκλήτου. Η τοποθεσία ήταν ασυνήθιστη, καθώς το μόνιμο Βουλευτήριο βρισκόταν υπό ανακαίνιση, προσφέροντας στους συνωμότες την απομόνωση που χρειάζονταν. Παρά τις προειδοποιήσεις των οιωνοσκόπων και τους εφιάλτες της συζύγου του, Καλπουρνίας, ο Καίσαρ πείστηκε από τον στενό του φίλο, Δέκιμο Βρούτο, να παραστεί στη συνεδρίαση, αγνοώντας το σχέδιο που είχε εξυφανθεί εναντίον του από περίπου εξήντα συγκλητικούς.
Η άνοδος του Καίσαρα στην εξουσία ήταν ραγδαία και βασίστηκε στις στρατιωτικές του επιτυχίες στη Γαλατία και τη νίκη του στον εμφύλιο πόλεμο κατά του Πομπήιου. Η ανακήρυξή του ως «ισόβιος δικτάτορας» τον Φεβρουάριο του 44 π.Χ. σήμανε τον κώδωνα του κινδύνου για την αριστοκρατία της Ρώμης, που έβλεπε τους δημοκρατικούς θεσμούς να καταρρέουν μπροστά σε έναν άνδρα που άρχισε να υιοθετεί βασιλικά σύμβολα και να στήνει ανδριάντες του. Για τους συνωμότες, η δολοφονία του δεν ήταν μια απλή πράξη βίας, αλλά μια προσπάθεια «τυραννοκτονίας» για τη σωτηρία της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Το σχέδιο εκτελέστηκε με χειρουργική ακρίβεια. Ενώ ο Μάρκος Αντώνιος, ο πιο πιστός σύμμαχος του Καίσαρα, κρατήθηκε σκόπιμα έξω από την αίθουσα, οι συνωμότες περικύκλωσαν τον δικτάτορα με το πρόσχημα ενός αιτήματος για χάρη. Το σύνθημα δόθηκε όταν ο Τίλλιος Κίμβρος τράβηξε την τήβεννο του Καίσαρα, αποκαλύπτοντας τον χιτώνα του. Μέσα σε δευτερόλεπτα, ο Καίσαρ δέχθηκε 23 μαχαιριές. Η ειρωνεία της τύχης θέλησε τον μεγάλο ηγέτη να ξεψυχά μπροστά στο άγαλμα του παλιού του αντιπάλου, Πομπήιου, το οποίο ο ίδιος είχε αρνηθεί να κατεδαφίσει ως δείγμα μεγαλοψυχίας.
Η δολοφονία του Καίσαρα, αντί να αποκαταστήσει τη Δημοκρατία, πυροδότησε έναν νέο κύκλο εμφυλίων πολέμων που οδήγησαν τελικά στην οριστική κατάρρευσή της. Ο θετός του γιος, Οκταβιανός, μαζί με τον Μάρκο Αντώνιο, κυνήγησαν τους δολοφόνους και εδραίωσαν μια νέα μορφή εξουσίας που θα εξελισσόταν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το μάθημα που άφησε πίσω του ο Καίσαρ ήταν σκληρό: η υπερβολική επίδειξη ισχύος και η μεγαλοψυχία προς τους εχθρούς μπορεί να αποβούν μοιραίες αν δεν συνοδεύονται από την κατάλληλη πολιτική επιφυλακτικότητα.