Η ιστορία των Τσέτνικ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αποτελεί μια από τις πιο σύνθετες και σκοτεινές σελίδες της γιουγκοσλαβικής ιστορίας. Υπό την ηγεσία του στρατηγού Ντράζα Μιχαήλοβιτς, το κίνημα ξεκίνησε ως μια πατριωτική δύναμη αντίστασης ενάντια στη ναζιστική κατοχή, με στόχο την αποκατάσταση της μοναρχίας και την προστασία του σερβικού πληθυσμού. Ο Μιχαήλοβιτς, ένας παρασημοφορημένος αξιωματικός με βαθιά αίσθηση του καθήκοντος, κατάφερε μάλιστα να οργανώσει τη μεγαλύτερη επιχείρηση διάσωσης Συμμάχων αεροπόρων στην ιστορία, σώζοντας πάνω από 500 Αμερικανούς πιλότους. Ωστόσο, η ίδια οργάνωση που υμνήθηκε από τη Δύση, κατέληξε να διαπράττει θηριωδίες που προκάλεσαν αποτροπιασμό ακόμα και στους Ιταλούς φασίστες συμμάχους τους.
Η στρατηγική του Μιχαήλοβιτς βασίστηκε στην «παθητική αντίσταση», φοβούμενος τα σκληρά αντίποινα των Γερμανών εναντίον αμάχων. Αυτή η επιλογή, όμως, άφησε χώρο για την ανάπτυξη μιας σκοτεινής ατζέντας εθνοκάθαρσης. Με το όραμα μιας «Μεγάλης Σερβίας», οι δυνάμεις των Τσέτνικ εξαπέλυσαν επιθέσεις εναντίον μουσουλμανικών και κροατικών πληθυσμών στη Βοσνία και την Ερζεγοβίνη, σφάζοντας χιλιάδες αμάχους και καίγοντας ολόκληρα χωριά. Η δικαιολογία της εκδίκησης για τα εγκλήματα των Ουστάσι σύντομα μετατράπηκε σε μια συστηματική προσπάθεια εξόντωσης οποιουδήποτε δεν ήταν Σέρβος, οδηγώντας σε έναν φαύλο κύκλο βίας που διέλυσε τον κοινωνικό ιστό της περιοχής.
Παράλληλα, η εμμονή των Τσέτνικ ενάντια στους κομμουνιστές Παρτιζάνους του Τίτο τους οδήγησε σε μια προκλητική συνεργασία με τις δυνάμεις κατοχής. Ο Μιχαήλοβιτς και οι διοικητές του κατέληξαν να λαμβάνουν όπλα και εφόδια από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς, προκειμένου να πολεμήσουν τους άλλους αντιστασιακούς. Αυτή η διπλή στάση —από τη μία ήρωες των Συμμάχων και από την άλλη συνεργάτες των Ναζί— οδήγησε τελικά στην απόσυρση της βρετανικής υποστήριξης υπέρ του Τίτο. Ο Μιχαήλοβιτς βρέθηκε απομονωμένος, παρακολουθώντας το κίνημά του να μετατρέπεται σε μια ανεξέλεγκτη ομάδα τοπικών οπλαρχηγών που δρούσαν χωρίς ηθικούς φραγμούς.
Το τέλος του Μιχαήλοβιτς γράφτηκε το 1946, όταν συνελήφθη από τις αρχές του Τίτο, δικάστηκε για εσχάτη προδοσία και εκτελέστηκε. Αν και το 2015 σερβικό δικαστήριο τον αποκατέστησε επίσημα, θεωρώντας τη δίκη του πολιτικά υποκινούμενη, η κληρονομιά του παραμένει αντικείμενο σφοδρών αντιπαραθέσεων. Η ιστορία των Τσέτνικ υπενθυμίζει ότι ακόμα και ένας δίκαιος αγώνας μπορεί να διαβρωθεί από το μίσος και τους συμβιβασμούς, μετατρέποντας τους θύματα σε θύτες και οδηγώντας σε μια ηθική κατάρρευση που επισκιάζει κάθε προηγούμενη πράξη ηρωισμού.