Ο Στυλιανός Παττακός γεννήθηκε το 1912 στην Κρήτη και αποτέλεσε μια από τις κεντρικές φιγούρες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας ως μέλος της ηγετικής τριάδας του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Με καταγωγή από αγροτική οικογένεια, ακολούθησε στρατιωτική καριέρα συμμετέχοντας στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, στην αντίσταση κατά την κατοχή και στον Εμφύλιο, όπου παρασημοφορήθηκε επανειλημμένα. Ο ρόλος του στο πραξικόπημα ήταν καθοριστικός, καθώς ως διοικητής του Κέντρου Εκπαιδεύσεως Τεθωρακισμένων στο Γουδή ήλεγχε τις μονάδες που κατέλαβαν την Αττική, ενώ η αδιάλλακτη στάση του λέγεται ότι έκαμψε τους τελευταίους δισταγμούς των υπόλοιπων συνωμοτών.
Κατά τη διάρκεια της επταετίας, ο Παττακός υπηρέτησε ως Υπουργός Εσωτερικών και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, συνδέοντας το όνομά του με δημόσια έργα αλλά και με αμφιλεγόμενες ενέργειες, όπως η κατεδάφιση του ιστορικού ναού του Σωτήρος στο Ηράκλειο. Μετά την πτώση της δικτατορίας, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο για στάση και εσχάτη προδοσία, ποινή που αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια. Αποφυλακίστηκε το 1990 για λόγους υγείας και έζησε μέχρι τα 103 του χρόνια, παραμένοντας μέχρι το τέλος αμετανόητος για τις πράξεις του και τις πεποιθήσεις του σχετικά με το καθεστώς της 21ης Απριλίου.
Οι δημόσιες τοποθετήσεις του Παττακού μετά την αποφυλάκισή του προκαλούσαν συχνά αντιδράσεις, καθώς υπεραμυνόταν των πεπραγμένων της χούντας και αρνούνταν τους βασανισμούς πολιτικών κρατουμένων, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Χαρακτηριστική ήταν η κριτική του προς τη μεταπολιτευτική δημοκρατία και προσωπικά προς τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο κατηγορούσε για την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και τη διάβρωση των κοινωνικών ηθών. Παράλληλα, κυκλοφόρησαν διάφορες ιστορίες από τη ζωή του, όπως η αμήχανη στιγμή που το κοινό στην Κρήτη προτίμησε να επευφημεί την Αλίκη Βουγιουκλάκη αντί για εκείνον, ή η άκαμπτη στάση του απέναντι στον ποιητή Γιάννη Ρίτσο.
Η ζωή του Στυλιανού Παττακού έκλεισε το 2016, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που συνεχίζει να διχάζει. Παρά τις προσπάθειές του να παρουσιάσει το έργο της δικτατορίας ως ευεργετικό για τη χώρα, η ιστορική μνήμη παραμένει εστιασμένη στην κατάλυση της δημοκρατίας και τις διώξεις που ακολούθησαν. Το τέλος του, σε προχωρημένη ηλικία, σηματοδότησε το κλείσιμο ενός από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της ελληνικής πολιτικής σκηνής, με τον ίδιο να υποστηρίζει μέχρι την τελευταία στιγμή ότι οι ενέργειές του ήταν απαραίτητες για τη σωτηρία της Ελλάδας.