Η ιστορία των Αβορίγινων της Τασμανίας, γνωστών ως Palawa, αποτελεί ένα από τα πιο συγκλονιστικά κεφάλαια στην ιστορία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Για σχεδόν 8.000 χρόνια, οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν σε πλήρη απομόνωση, αναπτύσσοντας μια μοναδική κουλτούρα και μια αρμονική σχέση με το περιβάλλον τους. Η άφιξη των Βρετανών αποίκων το 1803 σήμανε την αρχή του τέλους για έναν ακμάζοντα πληθυσμό που αριθμούσε από 3.000 έως 15.000 άτομα. Μέσα σε λίγες δεκαετίες, η συστηματική βία, οι διωγμοί και οι ασθένειες οδήγησαν αυτόν τον λαό στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής εξαφάνισης, σε μια διαδικασία που σήμερα αναγνωρίζεται ευρέως ως γενοκτονία.
Οι πρώτες δεκαετίες της συνύπαρξης σημαδεύτηκαν από αποτρόπαιες πράξεις βίας. Οι άποικοι συχνά αντιμετώπιζαν τους ιθαγενείς ως κατώτερα όντα, σκοτώνοντάς τους για διασκέδαση ή εκδιώκοντάς τους από τις πατρογονικές τους εστίες για να επεκτείνουν την εκτροφή προβάτων. Παρά το γεγονός ότι οι αποικιακές αρχές θεωρητικά προστάτευαν τους Palawa υπό το βρετανικό δίκαιο, στην πράξη η δικαιοσύνη ήταν μονόπλευρη. Κανένας άποικος δεν καταδικάστηκε ποτέ για τη δολοφονία Αβορίγινα, ενώ οι ίδιοι οι ιθαγενείς στερούνταν το δικαίωμα να καταθέσουν στα δικαστήρια, καθιστώντας τα βάσανά τους αόρατα για το επίσημο κράτος.
Η σύγκρουση κλιμακώθηκε στον λεγόμενο Μαύρο Πόλεμο κατά τη δεκαετία του 1820. Ο κυβερνήτης Τζορτζ Άρθουρ, στην προσπάθειά του να επιβάλει την τάξη, κήρυξε ουσιαστικά τον πόλεμο στους ιθαγενείς, χαρακτηρίζοντάς τους εχθρούς του κράτους. Η πιο διαβόητη επιχείρηση ήταν η Μαύρη Γραμμή το 1830, μια προσπάθεια 2.200 ανδρών να περικυκλώσουν και να συλλάβουν τους εναπομείναντες Αβορίγινες. Αν και η επιχείρηση απέτυχε να συλλάβει περισσότερα από δύο άτομα, αποκάλυψε μια τραγική πραγματικότητα: ο πληθυσμός είχε ήδη αποδεκατιστεί σε τέτοιο βαθμό που ελάχιστοι είχαν απομείνει ζωντανοί για να βρεθούν.
Μετά τον πόλεμο, οι επιζώντες Palawa πείστηκαν να μεταφερθούν στο νησί Φλίντερς, με την υπόσχεση μιας ασφαλούς ζωής. Η πραγματικότητα όμως ήταν ένας αργός θάνατος σε συνθήκες που θύμιζαν στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μέχρι το 1847, μόνο 47 άτομα είχαν απομείνει. Η Τρουγκανίνι, η οποία πέθανε το 1876, θεωρήθηκε για πολλά χρόνια η τελευταία των Αβορίγινων της Τασμανίας, και το σώμα της βεβηλώθηκε για να εκτεθεί σε μουσείο. Παρά τη μακροχρόνια πεποίθηση περί εξαφάνισης, οι απόγονοι των Palawa επιβίωσαν και σήμερα διεκδικούν την ταυτότητα και την ιστορία τους, ανατρέποντας τις διακηρύξεις του παρελθόντος και υπενθυμίζοντας στον κόσμο τη δύναμη της αντοχής τους απέναντι στην απόλυτη βαρβαρότητα.