Η αποικιοκρατική κυριαρχία της Γαλλίας στην Αλγερία, που διήρκεσε από το 1830 έως το 1962, αποτελεί μία από τις πιο σκοτεινές και βίαιες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας. Όλα ξεκίνησαν από μια διπλωματική αψιμαχία και ένα ανεξόφλητο χρέος της Γαλλίας για σιτηρά, γεγονός που οδήγησε στην εισβολή και την κατάληψη του Αλγερίου. Από τις πρώτες κιόλας δεκαετίες, οι Γάλλοι εφάρμοσαν τακτικές "καμένης γης", καταστρέφοντας ολόκληρα χωριά και σφάζοντας αμάχους για να κάμψουν την αντίσταση των τοπικών φυλών. Μια από τις πιο φρικιαστικές μεθόδους της περιόδου εκείνης ήταν η εξόντωση ολόκληρων οικογενειών μέσα σε σπηλιές, όπου οι γαλλικές δυνάμεις άναβαν φωτιές στις εισόδους, προκαλώντας τον θάνατο από ασφυξία σε εκατοντάδες ανθρώπους, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά.
Κατά τη διάρκεια του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, η συστηματική υφαρπαγή των εύφορων γαιών από τους Ευρωπαίους εποίκους οδήγησε τον ιθαγενή πληθυσμό στην εξαθλίωση και τον λιμό. Οι Αλγερινοί μουσουλμάνοι αντιμετωπίζονταν ως υπήκοοι δεύτερης κατηγορίας, χωρίς πολιτικά δικαιώματα, παρά το γεγονός ότι χιλιάδες από αυτούς πολέμησαν και θυσιάστηκαν στις τάξεις του γαλλικού στρατού κατά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Η ελπίδα για αυτοδιάθεση μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου πνίγηκε στο αίμα με τη σφαγή στο Σετίφ το 1945, όπου οι ειρηνικές διαδηλώσεις για ανεξαρτησία κατέληξαν σε μια τρομακτική καταστολή με χιλιάδες νεκρούς, γεγονός που αποτέλεσε το σημείο μηδέν για τον επερχόμενο απελευθερωτικό αγώνα.
Ο πόλεμος της ανεξαρτησίας που ξεκίνησε το 1954 από το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης (FLN) εξελίχθηκε σε μια από τις πιο σκληρές συγκρούσεις του 20ού αιώνα. Η γαλλική απάντηση περιλάμβανε τη μαζική μετακίνηση εκατομμυρίων Αλγερινών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου οι συνθήκες διαβίωσης ήταν άθλιες και η θνησιμότητα, ειδικά των βρεφών, σοκαριστική. Ωστόσο, το πιο μελανό σημείο αυτής της περιόδου ήταν η συστηματική και θεσμοθετημένη χρήση βασανιστηρίων από τον γαλλικό στρατό. Ηλεκτροσόκ, εικονικοί πνιγμοί και σεξουαλική κακοποίηση χρησιμοποιήθηκαν ευρέως ως εργαλεία ανάκρισης και εξευτελισμού, με χαρακτηριστική την περίπτωση της Τζαμίλα Μπουπατσά, η οποία έγινε σύμβολο της αντίστασης απέναντι στη θηριωδία.
Η Αλγερία κέρδισε τελικά την ανεξαρτησία της το 1962, μετά από οκτώ χρόνια πολέμου και τον θάνατο περίπου 1,5 εκατομμυρίου ανθρώπων. Η αποχώρηση των Γάλλων άφησε πίσω της μια βαθιά πληγωμένη χώρα και μια τραυματισμένη εθνική μνήμη. Χρειάστηκαν δεκαετίες για να αναγνωρίσει επίσημα το γαλλικό κράτος την ευθύνη του για τα συστηματικά βασανιστήρια, με τον Εμανουέλ Μακρόν να κάνει τα πρώτα βήματα παραδοχής τα τελευταία χρόνια, χωρίς όμως να προχωρήσει σε μια πλήρη επίσημη συγγνώμη. Η ιστορία της Αλγερίας παραμένει μια ζωντανή υπενθύμιση του ανθρώπινου κόστους του ιμπεριαλισμού και του ακραίου τρόπου με τον οποίο οι αποικιοκρατικές δυνάμεις προσπάθησαν να διατηρήσουν τον έλεγχό τους πάνω σε ξένους λαούς.