Η ιστορία του Ιωσήφ Στάλιν είναι μια διαδρομή από τη φτώχεια της γεωργιανής επαρχίας στην απόλυτη εξουσία μιας παγκόσμιας υπερδύναμης. Γεννημένος το 1878 ως Ιωσήφ Τζουγκασβίλι, μεγάλωσε σε ένα βίαιο περιβάλλον με έναν αλκοολικό πατέρα και μια αυστηρή μητέρα που τον προόριζε για ιερέα. Ωστόσο, η επαφή του με τις μαρξιστικές ιδέες στο σεμινάριο τον οδήγησε στην αποβολή του και την ένταξή του στο επαναστατικό κίνημα. Υιοθετώντας το όνομα "Στάλιν", που σημαίνει άνθρωπος από ατσάλι, ξεκίνησε μια δράση γεμάτη ληστείες τραπεζών, απεργίες και εξορίες στη Σιβηρία, κερδίζοντας τη φήμη ενός αδίστακτου εκτελεστή για λογαριασμό των Μπολσεβίκων του Λένιν.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, ο Στάλιν χρησιμοποίησε τη θέση του ως Γενικός Γραμματέας του Κόμματος για να εδραιώσει την επιρροή του, ελέγχοντας τους διορισμούς και δημιουργώντας μια πιστή σε αυτόν βάση. Παρά την προειδοποίηση του Λένιν στην πολιτική του διαθήκη να απομακρυνθεί ο Στάλιν λόγω της βιαιότητάς του, εκείνος κατάφερε να απομονώσει και να εξορίσει τους αντιπάλους του, με κυριότερο τον Λέοντα Τρότσκι. Ως απόλυτος ηγέτης, επέβαλε τα πενταετή προγράμματα εκβιομηχάνισης και τη βίαιη κολεκτιβοποίηση της γης, η οποία οδήγησε στον τρομερό λιμό Holodomor στην Ουκρανία, προκαλώντας τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η περίοδος της "Μεγάλης Τρομοκρατίας" τη δεκαετία του 1930 σφράγισε τη διακυβέρνησή του με αίμα. Μέσα από στημένες δίκες, μαζικές συλλήψεις και εκτελέσεις, ο Στάλιν εξόντωσε κάθε πιθανό εχθρό, από παλιούς συνοδοιπόρους της επανάστασης μέχρι στρατιωτικούς ηγέτες και απλούς πολίτες. Τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, τα Γκουλάγκ, έγιναν το σύμβολο της καταπίεσης, όπου εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν κάτω από άθλιες συνθήκες. Παρά το γεγονός ότι η εκκαθάριση του στρατεύματος άφησε τη Σοβιετική Ένωση ευάλωτη στη ναζιστική εισβολή του 1941, ο Στάλιν κατάφερε τελικά να κινητοποιήσει τον ρωσικό λαό και, με τη βοήθεια των Συμμάχων, να οδηγήσει τη χώρα στη νίκη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά τον πόλεμο, ο Στάλιν επέκτεινε τη σοβιετική επιρροή στην Ανατολική Ευρώπη, εγκαθιδρύοντας υποτελή καθεστώτα και πυροδοτώντας τον Ψυχρό Πόλεμο. Η παράνοιά του αυξήθηκε στα τελευταία χρόνια της ζωής του, οδηγώντας σε νέες διώξεις, όπως η "Συνωμοσία των Γιατρών". Ο θάνατός του τον Μάρτιο του 1953 από εγκεφαλικό επεισόδιο ήρθε μέσα σε ένα κλίμα φόβου, καθώς οι στενοί του συνεργάτες δίσταζαν να καλέσουν ιατρική βοήθεια για ώρες. Η μεταγενέστερη "αποσταλινοποίηση" από τον Νικήτα Χρουστσόφ αποκάλυψε το μέγεθος των εγκλημάτων του, αφήνοντας μια κληρονομιά που συνδυάζει την ανάδειξη της ΕΣΣΔ σε υπερδύναμη με το αβάσταχτο ανθρώπινο κόστος του ολοκληρωτισμού.