Η άφιξη του Αποστόλου Παύλου στην Κόρινθο, γύρω στο 51-52 μ.Χ., αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς στην ιστορία της διάδοσης του Χριστιανισμού. Ο Παύλος, κυνηγημένος από την Αθήνα μετά την ιστορική του ομιλία στον Άρειο Πάγο, βρήκε στην κοσμοπολίτικη και φιλόξενη Κόρινθο το ιδανικό έδαφος για να κηρύξει το μήνυμά του. Η παραμονή του εκεί διήρκεσε πάνω από έναν χρόνο, κατά τη διάρκεια του οποίου η τοπική κοινωνία και οι ρωμαϊκές αρχές έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία του έργου του.
Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ιστορικό στοιχείο είναι η συνάντηση του Παύλου με τον Ρωμαίο Ανθύπατο Λεύκιο Γαλλίωνα. Όταν οι Ιουδαίοι της Κορίνθου οδήγησαν τον Παύλο ενώπιον του διοικητή κατηγορώντας τον για θρησκευτικές παρεκκλίσεις, ο Γαλλίωνας επέδειξε μια αξιοσημείωτη ψυχραιμία και δικαιοσύνη. Ξεκαθάρισε ότι δεν θα γινόταν δικαστής σε ζητήματα θρησκευτικών διαφορών, εφόσον δεν υπήρχε ποινικό αδίκημα, διασώζοντας έτσι τον Απόστολο. Η στάση του αυτή προκάλεσε την αντίδραση των Ελλήνων κατοίκων, οι οποίοι επιτέθηκαν στον αρχισυναγωγό, με την πλήρη ανοχή του Ρωμαίου αξιωματούχου.
Αυτό που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι ο στενός δεσμός του Γαλλίωνα με τη μεγάλη ρωμαϊκή διανόηση της εποχής, καθώς ήταν αδελφός του διάσημου Στωικού φιλοσόφου Σενέκα, συμβούλου του αυτοκράτορα Νέρωνα. Ο Σενέκα, ο οποίος υπήρξε ο κύριος εκπρόσωπος της μέσης Στοάς, είχε αφιερώσει στον αδελφό του ένα από τα πιο σπουδαία έργα του, το "De Ira" (Περί Θυμού). Σε αυτή την πραγματεία, ο φιλόσοφος παρότρυνε τον Γαλλίωνα να διατηρεί τον αυτοέλεγχό του, χρησιμοποιώντας ιστορικά παραδείγματα για να καταδείξει πόσο καταστροφικός μπορεί να γίνει ο ανεξέλεγκτος θυμός.
Στο έργο του, ο Σενέκα έρχεται σε αντιπαράθεση με τον Αριστοτέλη, διαφωνώντας με την άποψη ότι τα πάθη, όταν χρησιμοποιούνται σωστά, μπορούν να λειτουργήσουν ως «όπλα» της αρετής. Για τον Σενέκα, ο θυμός είναι ένα όπλο που δεν ελέγχεται από τον άνθρωπο, αλλά τον εξουσιάζει. Υποστήριζε σθεναρά ότι η φύση μας έχει προμηθεύσει με το ισχυρότερο εργαλείο, τη λογική, η οποία είναι υπάκουη στη θέλησή μας και δεν στρέφεται ποτέ εναντίον του κατόχου της. Αυτή η στροφή προς τη λογική έναντι του πάθους αποτέλεσε τη βάση της ρωμαϊκής ηθικής και διαφοροποίησε τον Στωικισμό από την κλασική ελληνική φιλοσοφία.
Η πνευματική αυτή ζύμωση κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ. προετοίμασε αθόρυβα το έδαφος για την επικράτηση της χριστιανικής ηθικής. Οι επιστολές και τα έργα του Σενέκα αντανακλούν μια εποχή όπου η αναζήτηση της εσωτερικής γαλήνης και του αυτοελέγχου ήταν επιτακτική. Παρά την πνευματική του προσφορά, το τέλος του Σενέκα ήταν τραγικό: το 65 μ.Χ. οδηγήθηκε στην αυτοκτονία κατόπιν διαταγής του Νέρωνα, ενώ πιθανολογείται ότι ο αδελφός του, Γαλλίωνας, είχε την ίδια μοίρα το ίδιο έτος, σφραγίζοντας έτσι μια εποχή μεγάλων ανατροπών και φιλοσοφικών αναζητήσεων.