Σε μια εποχή στην οποία η αγγλική γλώσσα κυριαρχεί σε διεθνές επίπεδο και η τεχνολογία εξελίσσεται με εκρηκτικούς ρυθμούς, τίθεται εύλογα το ερώτημα: διαθέτει η ελληνική τη δυναμική να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις; Ας κάνουμε ένα πείραμα:
Technology shapes our cosmos through logic, analysis, synthesis, and dynamic synergy. Democratic dialogue, ethical philosophy, and critical theory energize our global community. Digital networks synchronize information, amplify dialogue, and inspire collective strategy. Autonomous systems, algorithmic mechanisms, and cybernetic architecture transform economy, ecology, and education. Creative energy, poetic harmony, and symbolic metaphor generate authentic expression and aesthetic euphoria. In this panorama of progress and metamorphosis, humanity navigates crisis and catharsis with pragmatic optimism and strategic vision, pursuing holistic harmony and pragmatic praxis for planetary prosperity.
(Μετάφραση: Η τεχνολογία διαμορφώνει τον κόσμο μας μέσω λογικής, ανάλυσης, σύνθεσης και δυναμικής συνέργειας. Ο δημοκρατικός διάλογος, η ηθική φιλοσοφία και η κριτική θεωρία ενεργοποιούν την παγκόσμια κοινότητά μας. Τα ψηφιακά δίκτυα συγχρονίζουν την πληροφορία, ενισχύουν τον διάλογο και εμπνέουν συλλογική στρατηγική. Τα αυτόνομα συστήματα, οι αλγοριθμικοί μηχανισμοί και η κυβερνητική αρχιτεκτονική μετασχηματίζουν την οικονομία, την οικολογία και την εκπαίδευση. Η δημιουργική ενέργεια, η ποιητική αρμονία και η συμβολική μεταφορά γεννούν αυθεντική έκφραση και αισθητική ευφορία. Σε αυτό το πανόραμα προόδου και μεταμόρφωσης, η ανθρωπότητα πλοηγείται μέσα από την κρίση και την κάθαρση με πραγματιστική αισιοδοξία και στρατηγικό όραμα, επιδιώκοντας ολιστική αρμονία και ουσιαστική πράξη για πλανητική ευημερία.)
Η παράγραφος αυτή μας δίνει ξεκάθαρα την απάντηση. Αναφερόμενη σε ένα σύγχρονο θέμα, γραμμένη στα αγγλικά, αλλά με λέξεις που έχουν ελληνικές ρίζες, αποδεικνύει ξεκάθαρα τη θέση της Ελληνικής σήμερα. Και η θέση αυτή δε βρίσκεται στο επίκεντρο, μόνο χάρη στο ιστορικό βάθος της Ελληνικής, αλλά κυρίως χάρη στη δομική της ευελιξία.
Η ελληνική γλώσσα, με την παραγωγικότητα των λέξεων, τη δυνατότητα σύνθεσης και την εννοιολογική της ακρίβεια, μπορεί να δημιουργεί νέους όρους, να αποδίδει σύνθετες επιστημονικές έννοιες και να συμμετέχει ενεργά στον ψηφιακό και τεχνολογικό λόγο. Άλλωστε, μεγάλο μέρος της διεθνούς επιστημονικής ορολογίας στηρίζεται ήδη σε ελληνικές ρίζες.
Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι αν «μπορεί» η ελληνική, αλλά αν εμείς επιλέγουμε να την καλλιεργούμε δημιουργικά, ώστε να παραμένει ζωντανό εργαλείο σκέψης, καινοτομίας και πολιτισμού στον 21ο αιώνα.
Αποστόλης Ζυμβραγάκης, M.Ed. Φιλόλογος, Συγγραφέας